Birbirinden güzel çocuk ve gençlik romanlarıyla çocuklu evlerin kütüphanelerini süsleyen Günışığı’nın yeni kitabı Acayip Bir Deniz Yolculuğu, alerjisi yüzünden aşıdan ölesiye korkan Kerem ve okul arkadaşlarının macerasını anlatıyor. Yalnızca Kerem ve arkadaşları değil, civar okullardaki çocuklar da bir olup delicesine ağlamaya başlayınca gözyaşları denize dönüşüyor ve sıradan bir aşı günü bir deniz serüveni olup çıkıyor.

Yazar Müge İplikçi’nin bu romanı bir deniz arkeoloji projesi için Antik Çağ teknolojisiyle inşa edilen Kibele adlı yelkenli teknenin Akdeniz’deki gerçek yolculuğundan esinleniyor.

360 Derece Tarih Araştırmaları Derneği’nin deniz arkeolojisi çalışmalarından biri olan “Foça-Marsilya Tarihe Yolculuk” projesini çocuklara yakınlaştırmak için hazırlanan özgün kitap, Antik Çağ batıklarından yola çıkılarak aslına uygun inşa edilen gemi Kibele’nin gerçek yolculuğundan esinleniyor. 2009’da 56 günde tamamlanan bu zorlu yolculukta Kibele, Foça’dan yola çıkmış, gönüllü kürekçileriyle Akdeniz’i katederek Fransa’nın Marsilya limanına ulaşmıştı.

Yaklaşık 100 sayfalık bu roman, genç ve başarılı çizer Sedat Girgin’in çizimleriyle resimlendirilmiş.

Acayip Bir Deniz Yolculuğu‘nun esinlendiği Kibele’yi canlı olarak görmediyseniz bile ekranlardan tanıyor olabilirsiniz: Can Bonomo’nun Eurovision şarkısı Love Me Back‘in klibinde bolca kendini gösteriyor bu güzel yelkenli.

Acayip Bir Deniz Yolculuğu, çocuğunuz henüz okuma çağında olmasa da kütüphanesinde yer alması gereken, o zamana kadar da anne-babaların keyifle okuyacakları masalsı bir macera. İlgileniyorsanız yorum kısmı kapanana kadar yorumunuzu bırakmanız yeterli.

İyi şanslar!

Çevreci Kral Kurbağa, “suların bolca aktığı, üzerinde yeşil sazların, çimlerin, uçsuz bucaksız vadilerin olduğu” bir yerde yaşayan, “vadiyi, sulatı ve bitkileri korumakta olan” kurbağaların kralı hakkında bir hikaye.

Halkına hep iyi, doğru ve güzel şeyleri öğreten, küçük kurbağalara her zaman doğayı korumaları gerektiğini anlatan kral kurbağa, aynı bilinci vadide yaşayan diğer bir sürü hayvana aşılamak için bir “En Güzel Çevre Yarışması” düzenlemeye karar veriyor.

Gülten Dayıoğlu Çocuk ve Gençlik Edebiyatı Vakfı tarafından verilen 2010 Yılı Okul Öncesi Çocuk Kitabı Ödülü‘nün de sahibi olan Çevreci Kral Kurbağa, küçük çocukların hayvanları tanımasına, biraz daha ileri yaş gruplarının da çevre bilinci kavramını oturtmasına katkıda bulunan bir kitap. Hikayenin yazarı olan Aysun Berktay Özmen, aynı zamanda resimleri de yapmış. Çizimler çok doğal, çok net, sanki önünüzde suluboyayla yapılmış gibi…

Toplamda 31 sayfadan oluşan Çevreci Kral Kurbağa, kolay okunan, yumuşak, sevimli, öğretici bir hikaye. Uzunluğu itibarıyla 3 yaş üstü okurlara daha uygun olduğunu düşünüyorum.

Çevreci Kral Kurbağa ile ilgileniyorsanız 1 Mayıs Salı gününe kadar yorum bırakmanız yeterli. Kazananı Random.org üzerinden belirleyeceğim.

İyi şanslar!



Caretta Çocuk’un Bak! Resim Yapıyorum! serisindeki kitaplardan Güneşli Bir Gün, bir “adım adım resim yapma rehberi ve öykü kitabı.” Doti adlı bir uğurböceğinin etrafında geçen hikayede, Doti yaşadığı yerin dışında neler olduğunu keşfetmek üzere bir maceraya çıkıyor. Minik okurlar da bir yandan Doti’nin hikayesini okurken bir yandan da yolda karşılaştığı hayvanları çizmeyi öğreniyor.

Güneşli Bir Gün‘de, serinin diğer kitaplarında olduğu gibi bir çizim defteri ve 40′tan fazla çıkartma da yer alıyor. Çizim defterindeki 11 adet tamamlanmamış resim çocukların çizim yaparken güven kazanmalarını hedefliyor. Çıkartmalar ise okurların hikayeyi dah rahat takip etmelerini ve resimlere katkıda bulunmalarını amaçlıyor.

Deniz'in yorumuyla uğurböceği Doti.

Güneşli Bir Gün ile ilgileniyorsanız, Salı gününe kadar bu yazıya yorum bırakmanız yeterli. Kazananı Random.org üzerinden belirleyeceğim.

İyi şanslar!

Küçük Vak Vak – Uyku Zamanı, Pearson’ın yakın zamanda yayınladığı Küçük Vak Vak serisinin bir parçası.

Uyku Zamanı, Küçük Vak Vak’ın, kardeşleri Süslü, Paytak, Çıtırık ve Pıtırık ile birlikte uykudan önceki maceralarını anlatıyor.

Küçük Vak Vak ve kardeşleri, annelerinin arkasından yuvalarına doğru yürürken karşılarına çıkan her şeye şüpheyle yaklaşıyorlar.

Karanlık gecede hışırtılar ve gölgeler… Gece canavarının geldiğini düşünen yavrular bir türlü uyuyamıyor. Acaba canavar gerçekten var mı?

Ve tabii ki sonunda annelerinin güvenli kucağında huzurlu bir uykuya dalıyorlar.

Lauren Thomspn’ın yazdığı, Derek Anderson’ın yumuşacık çizimleriyle hayat verdiği bu ördek ailesi her kitapta minik okurlara başka bir mesaj veriyor. Ama bunu çok uygun bir şekilde yapıyor: Minik okurların sevdiği tekrarlı ve kafiyeli anlatımlar,ebeveynleri rahatsız etmeyen, gözüne gözüne sokulmayan mesajlar. Çevirisi de güzel olunca tadından yenmiyor.

Küçük Vak Vak Uyku Zamanı, uykuya geçmemek için çeşitli bahaneler arayan (karanlık, gürültü, canavar, …) önce okumak için ideal. Özellikle de 2 yaş üzerindeki okurların daha çok ilgisini çekecektir.

Küçük Vak Vak Uyku Zamanı ile ilgileniyorsanız, bu yazıya Salı gününe kadar yorum bırakmanız yeterli. Çekilişi Random.org üzerinden yapacağım.

İyi şanslar!

Zümrüt Alp’ın yazdığı, Engin Öztekin’in resimlendirdiği Sen Hiç Yeniçeri Gördün mü?, ismi kadar hikayesiyle de ilgi çeken, eğlenceli bir kitap.

Memo ve köpeği Toto yeni duydukları bir kelime olan “Yeniçeri”nin anlamını çözmek için mahallerindeki arkadaşlarına sorarlar. Her kafadan bir ses çıkar, herkes “yeniçeri”nin ne olduğunu kendince yorumlar. En nihayetinde akşam olup eve gittiklerinde babaları doğru yanıtı verir: “Babamın dedesi yeniçeriydi.” Ve onlara resimlerle anlatır.

Bu kitaptan önce Deniz de yeniçeri kavramıyla bir kere tanışmış, ancak unutmuştu: Askeri Müze’deki Mehter Takımı’nın gösterisini seyretmiş, çok da beğenmiş, ancak onlara ne isim verildiğini belli ki aklında tutmamıştı. Dolayısıyla ilk okuyuşunda kitap onda da büyük merak -ve biraz da korku- uyandırdı. Enkidu Kitap’ın dediği gibi:

Çocuk dünyasında korku ve merak elele gider. Çocuklar korkmayı sever, korkar gibi yaparak eğlenirler, eğlenerek öğrenirler. O yüzden korku ve gizem, çocuk edebiyatının vaz geçilmez temalarındandır.

Yeniçeri kavramını kafasında oturtması ve kitabın akışını anlamasıyla birlikte Deniz bu kitabı artık eğlence amacıyla okuyor; daha doğrusu ben ona okuyorum. Parlak renkleri, basit ama yoruma ve anlatıma açık çizimleriyle gerçekten de eğlenceli bir kitap Sen Hiç Yeniçeri Gördün mü?

2007 yılında ÇYGD En İyi Çocuk Kitabı Tasarımı Özendirme Ödülü’nü alan Sen Hiç Yeniçeri Gördün mü? ile ilgileniyorsanız lütfen yorum bırakın.

İyi şanslar!

Kırçiçeği’nin geçtiğimiz aylarda Türkçeye çevirdiği bu kitabıyla ben de kitap fuarında tanıştım. O zamandan beri de keyifle okuyoruz.

Kırçiçeği’nin alışılagelmiş “korkunç, hain kurt” kavramını ti’ye alan kitaplarından biri bu. Bir diğeri de Karda Ayak İzleri, ki o da ileride hediye kitap olacak.

Kitabın çok basit, ama sonunda çocuğu iyi hissettiren bir hikayesi var: Günün birinde kurdun biri, karnını doyurup ormanda yürüyüş yapmaya karar veriyor. “Hem yediklerimi hazmederim, hem de orman ahalisinin hakkımda ne düşündüğünü öğrenmiş olurum” diyor. Kurt bu ya… Kötü, hain… Karşısına çıkan minik, korumasız yaratıkları (ki hepsi de masallardan fırlama) rencide etmek için onlara soruyor:

Bütün hayvanlardan aynı yanıtı aldıktan sonra küçük, kurbağamsı bir yaratıkla karşılaşıyor. Ve fakat, bu küçük yaratık onu şaşırtan ve öfkelendiren bir yanıt veriyor ona: “Ormandaki en güçlü yaratık benim annem!” Kurt, o kurbağamsı yaratığın, arkasında kocaman annesi duran ejderha olduğunu işte o an anlıyor.

Deniz bu hikayeyi çok seviyor. En sonunda küçük ejderhanın annesinin SADECE VARLIĞIYLA BİLE koca kurda ders veriyor olmasıyla çok eğleniyor. Sanırım ona tanıdık geliyor bu hisler. Ne de olsa onun da arkasında onu her şeyden koruyan “en güçlü” bir annesi var.

En Güçlü Benim!, basit çizimleri, akıcı anlatımı, güzel çevirisiyle keyifle okunan, eğlenceli bir kitap. Şahsi düşüncem 4 yaş ve üzeri çocuklara daha uygun olduğu yönünde; ancak kitap okumayı alışık, uzunca hikayeleri takip edebilen -ve keskin dişli kurttan rahatsız olmayacak- daha küçük bıdıklar da eğlenecektir diye düşünüyorum.

En Güçlü Benim! ile ilgileniyorsanız aşağıya yorum bırakmanız yeterli.

İyi şanslar!

Goodnight Moon, benim Deniz’e aldığım ilk ve en çok severek okuduğum çocuk kitaplarından biri. Yazıldığı 1947 yılından bu yana da çocuk klasikleri arasındaki yerini haklı olarak koruyan bu kitap, birçok çocuğun kütüphanesinde yer alıyor.

Kitabın çok basit bir hikayesi var aslında: Başkahraman olan küçük bir tavşan, odasındaki her şeye sırasıyla “iyi geceler” diliyor. Ancak çizimler bunu öyle güzel ve gerçekçi bir şekilde anlatıyor ki, odadaki ışığın gitgide kararmaya başladığını görüyorsunuz. Sayfalar ilerledikçe saat de ilerliyor, ve en nihayetinde saat yedi buçukta başlayan “iyi geceler seremonisi”, saatin sekiz buçuğu göstermesiyle birlikte sona eriyor, ve küçük tavşan huzurlu bir uykuya dalıyor.

Özellikle de miniklerin uykuya direndikleri, uykuyu bir “ayrılık”, bir “olaylardan geri kalma” olarak gördükleri yaşlarda, uykuya gitmenin o kadar da kötü bir şey olmadığını, kitapta olduğu gibi herkesin ve her şeyin -kedi yavruları, oyuncak ev, tarak, çorap, ve tabii ki aydede- uyuduğunu anlatan bir kitap bu. Çok iyi hatırlıyorum, kitabı okuduktan sonra sırasıyla biz de Deniz’in odasındaki her şeye iyi geceler diler, en sonunda da pencereden dışarı bakar, aydedeye iyi geceler derdik.

Goodnight Moon‘u okumanın bence bir alt yaş sınırı yok. Bebeğiniz yenidoğan bile olsa kucağınıza koyup okuyabilirsiniz. Hem renkli, hem siyah beyaz sayfalarıyla küçüklerin de ilgisini çekebilir. Karton yapısıyla da kolay kolay yıpranmayan türden.

Kafiyeli anlatımı İngilizce bilmeyen miniklerin bile kulağına hoş geliyor. Ayrıca her sayfada sadece birkaç kelime yer aldığından kelime dağarcığının ilerlemesine, ve aynı zamanda okuyanla okunan arasında sohbete de imkan tanıyor.

Goodnight Moon ile ilgileniyorsanız eğer, yorum kısmı kapanmadan yorumunuzu bırakmanız yeterli.

Bu arada Goodnight Moon da, diğer alışverişleriniz gibi, Aralık sonuna kadar Tırtıl Kids’de %10 indirimli. Yapmanız gereken şu linke tıklayarak Tırtıl Kids’e üye olmak.

İyi şanslar!

İş Bankası Kültür Yayınları’nın Sakar Cadı Vini serisiyle biz tanışalı bundan bir seneden fazla bir süre oluyor. Ve bu bir senedir çocuklarla okuduğumuz kitaplar arasında en çok keyif aldıklarım(ız)dan biri desem abartmış olmam.

Avusturalyalı yazar Valerie Thomas ve Zimbabve’li ilüstratör Korky Thomas’ın yarattığı, orijinal adı Winnie the Witch olan Sakar Cadı Vini her ne kadar süpürgesi, kara kedisi ve şatosuyla sıradan bir cadıyı andırsa da, renkli kişiliği ve değişik ilgi alanlarıyla alışageldiğimiz cadı karakterinin dışında bir profil sergiliyor. Eğlenmeyi seven, teknolojiye ilgi duyan, güzellik uykusundan feragat edemeyen Vini’ye, yazar Thomas’ın kendi siyah kedisinden yola çıkarak yarattığı Wilbur da her macerasında eşlik ediyor.

Sakar Cadı Vini, Doğum Günü macerasında yaklaşan doğum gününü kutlamak için harika bir plan geliştiriyor. Cadı ya bu, tabii ki de doğum günü 13. Cuma’ya denk geliyor. Ve Vini, Hindiba Hala, Marmelat Dayı, kız kardeşleri ve kuzeninin de davetli olduğu partisi için bütün bir hafta hazırlık yapıyor. Ancak partide her şey planlandığı gibi gitmiyor, ve teknik bir aksaklık (!) sonucu davetlilerin hepsi yok oluyor. Neyse ki Vinnie sihirli bir trompet sayesinde hepsini geri getirmekle kalmıyor, tüm davetlilerin en sevdiği pastaları üst üste koyarak dünyanın en büyük doğum günü pastasını yapıyor ve -sihirli halısına binerek- mumları üflüyor.

İş Bankası Kültür Yayınları’nın Türkçeleştirdiği uzun bir serinin bir parçası olan Sakar Cadı Vini’nin Doğum Günü‘nün hikayesi de, çizimleri de, kitabın dizgisi de hem yetişkin, hem çocuk okurları fazlasıyla tatmin edecek cinsten. Gerek kitabın (karton kapaklı, kağıt sayfalı) yapısı, gerekse hikayenin nispeten karışık ve uzun olması sebebiyle bence 4 yaş üzeri okurlar için uygun. Zaten yayınevi de 5-8 yaş olarak etiketlemiş.

Sakar Cadı Vini’nin Doğum Günü, ister siz çocuğunuza doğum gününde alın, ister bir arkadaşına hediye etsin, doğum günü olsun-olmasın, keyifle okunan bir kitap.

Siz de ilgileniyorsanız yapmanız gereken yorum kısmı kapanmadan yorumunuzu bırakmak. Kazananı Salı günü açıklayacağım.

İyi şanslar!

How Do Dinosaurs Play with their Friends, benim bundan belki 2, belki 3 sene önce bir Amerika’ya gidişimde edindiğim bir kitaptı. Bu kitapla kitapçıda da değil, bir indirim mağazasında tesadüfi bir şekilde tanışmıştım. İsmi çok ilgimi çekmişti, karıştırdığımda hikayesi de, çizimleri de daha çok ilgimi çekmişti. Alıvermiştim. Harika bir serinin bir parçası olduğunu bilmeden…

How do Dinosaurs Play with their Friends, isminden de anlaşılacağı gibi, dinozorların arkadaşlarıyla nasıl oynadıklarını, daha doğrusu oynamaları gerektiğini anlatan bir kitap. Kız olsun, erkek olsun, hemen tüm çocukların dinozorlara duyduğu sempati ve hayranlıktan hareketle, kitaptaki ana karakterler de dinozorlardan oluşuyor. Her sayfada gayet gerçekçi çizilmiş bir başka tür dinozor bir oyun sahnesinde yer alıyor. Kiminde evine gelen (insan) arkadaşlarının pastel boyalarını havaya fırlatıyor. Kiminde ise oyun parkındaki bütün oyuncakları o turuyor, kimseyle paylaşmıyor.

Basit bir dilde, kafiyeli bir şekilde anlatılan hikayenin ilk yarısında dinozorun, eve gelen arkadaşlarıyla nasıl OYNAMAMASI gerektiği, diğer yarısında ise doğru davranışın ne olduğu anlatılıyor. Hikaye, dinozorun arkadaşlarıyla mutlu mesut oyun oynar haliyle sona eriyor.

Hikaye demişken, öyle uzun bir kitap sanılmasın. Toplamda 12 sayfalık kitap. Sabırsız yumurcaklar için birebir yani… Ayrıca her dinozorun üzerinde ne tür olduğu da yazılmış ki özellikle de 3 yaş üzeri meraklar giderilsin.

Hani hemen her çocuk 2 yaş itibarıyla bir “Küçük dağları ben yarattım, büyüklerse zaten babamdan miras kaldı” moduna giriyor ya… (Bu lafı psikolog Iraz Toros Suman sarf etmiş, bayılıyorum!) İşte Deniz’in o döneminde çok okuduk biz bu kitabı… Oyun parkında kaydırağa çıkıp sağa sola naralar savurduğu, eve arkadaşları geldiğinde “O da benim, bu da benim, sen de benimsin” diyerek hiçbir şeyi paylaşmadığı dönemde “iyi” bir dinozorun nasıl davranması gerektiğini görmek iyi geldi ona. Kitap, her çocuğun içindeki “paylaşmayan” karakteri gözler önüne sererek gerçekliğini kabul ederken, biraz çabayla paylaşmaya başladığında aslında her şeyin ne kadar kolay ve neşeli olacağını anlatıyor. Bir dönem, Deniz içindeki iki karakter arasında sıkışıp kaldığında “Ama Deniz’ciğim, dinozorlar öyle yapmıyor, değil mi?” gibi yönlendirmelere çok başvururduk, çok da işe yarardı.

Kitap gerek karton yapısı, gerekse çizimleri ve anlatımı ile 2 yaş üzerindeki tüm okurlara uygun. Deniz 5 yaşında, ben 35 yaşındayım, hala severek okuyoruz bu seriyi. Amerika’da bulup getirdiğim ve bu kadar severek okuduğumuz bu kitabı buradan hediye edebildiğim için çok mutluyum, Tırtıl Kids‘e ayrıca teşekkürler.

How Do Dinosaurs Play with Their Friends ile ilgileniyorsanız yorum kısmı kapanana kadar yorumunuzu bırakmanız yeterli.

Kazananı Salı günü açıklayacağım.

İyi şanslar!

Geçtiğimiz kitap fuarında tanıştığım bu kitap, Pearson’ın çocukların dünyaca ünlü beş sanatçıyla tanışmalarını hedefleyen beş kitaplık serisinin bir parçası. Serinin diğer kitapları Degas ve Küçük Dansçı, Leonardo ve Uçan Çocuk, Claude Monet ve Sihirli Bahçesi, Van Gogh ve Ayçiçekleri de ilerleyen haftalarda hediye kitaplar arasında yerini alacak.

Bu kitabı henüz Deniz’le okuma fırsatı bulamadım. Ancak geçtiğimiz hafta sonu ben (taşınmadan kalan) son kolileri açmaya çalışırken annem Deniz’e bu kitabı okuyor, Deniz de ilgiyle dinliyordu. Zaten okulda işledikleri için Picasso ismine aşinaydı; ondan olsa gerek kitap ilgisini çekti. Tabii bu aralar geliştirdiği “Ben büyüyünce ressam olucam!” iddiasının da etkisi olsa gerek.

Kitap, Pablo Picasso’nun, yaklaşık 40 çalışmasında model olarak kullandığı Sylvette David isimli Fransız kızla olan dostluğunundan yola çıkan bir hikayeyi anlatıyor. Kitabın yazarı Laurence Anholt’a, David tarafından bizzat aktarılan bu hikaye, esas olarak kendine güven geliştirmeyi konu alıyor.

Picasso’nun eserlerinden örnekler de içeren bu kitap, Laurence Anholt’un, dünyanın en büyük sanatçıları ile onları gerçekten tanımış olan çocukların hikayelerinden oluşan sanatçılar serisinden bir halkadır.

diyor kitabın tanıtım yazısında.

Serinin diğer kitaplarını henüz okumadım; ancak Picasso ve Atkuyruğu Saçlı Kız, belirli bir yaş üzerindeki çocuklarda sanat merakını uyandırmak adına önemli bir görev üstleniyor. Kitap herhangi bir yaş sınırı belirtmemiş, ancak gerek kullanılan dil, gerekse uzunluk açısından 4 yaş üzeri çocuklara uygun olduğunu düşünüyorum. Kitapla birlikte gelen CD’de ise hikaye, seslendirme sanatçısı Ufuk Bigay’ın sesinden sunularak çocuklara dinleyerek öğrenme fırsatı sunuluyor.

Picasso ve Atkuyruğu Saçlı Kız ile ilgileniyorsanız yorum kısmı kapanana kadar yorum bırakmanız yeterli. Kazananı yine yorumlarda açıklayacağım.

İyi şanslar!