Zümrüt Alp’ın yazdığı, Engin Öztekin’in resimlendirdiği Sen Hiç Yeniçeri Gördün mü?, ismi kadar hikayesiyle de ilgi çeken, eğlenceli bir kitap.

Memo ve köpeği Toto yeni duydukları bir kelime olan “Yeniçeri”nin anlamını çözmek için mahallerindeki arkadaşlarına sorarlar. Her kafadan bir ses çıkar, herkes “yeniçeri”nin ne olduğunu kendince yorumlar. En nihayetinde akşam olup eve gittiklerinde babaları doğru yanıtı verir: “Babamın dedesi yeniçeriydi.” Ve onlara resimlerle anlatır.

Bu kitaptan önce Deniz de yeniçeri kavramıyla bir kere tanışmış, ancak unutmuştu: Askeri Müze’deki Mehter Takımı’nın gösterisini seyretmiş, çok da beğenmiş, ancak onlara ne isim verildiğini belli ki aklında tutmamıştı. Dolayısıyla ilk okuyuşunda kitap onda da büyük merak -ve biraz da korku- uyandırdı. Enkidu Kitap’ın dediği gibi:

Çocuk dünyasında korku ve merak elele gider. Çocuklar korkmayı sever, korkar gibi yaparak eğlenirler, eğlenerek öğrenirler. O yüzden korku ve gizem, çocuk edebiyatının vaz geçilmez temalarındandır.

Yeniçeri kavramını kafasında oturtması ve kitabın akışını anlamasıyla birlikte Deniz bu kitabı artık eğlence amacıyla okuyor; daha doğrusu ben ona okuyorum. Parlak renkleri, basit ama yoruma ve anlatıma açık çizimleriyle gerçekten de eğlenceli bir kitap Sen Hiç Yeniçeri Gördün mü?

2007 yılında ÇYGD En İyi Çocuk Kitabı Tasarımı Özendirme Ödülü’nü alan Sen Hiç Yeniçeri Gördün mü? ile ilgileniyorsanız lütfen yorum bırakın.

İyi şanslar!

Kırçiçeği’nin geçtiğimiz aylarda Türkçeye çevirdiği bu kitabıyla ben de kitap fuarında tanıştım. O zamandan beri de keyifle okuyoruz.

Kırçiçeği’nin alışılagelmiş “korkunç, hain kurt” kavramını ti’ye alan kitaplarından biri bu. Bir diğeri de Karda Ayak İzleri, ki o da ileride hediye kitap olacak.

Kitabın çok basit, ama sonunda çocuğu iyi hissettiren bir hikayesi var: Günün birinde kurdun biri, karnını doyurup ormanda yürüyüş yapmaya karar veriyor. “Hem yediklerimi hazmederim, hem de orman ahalisinin hakkımda ne düşündüğünü öğrenmiş olurum” diyor. Kurt bu ya… Kötü, hain… Karşısına çıkan minik, korumasız yaratıkları (ki hepsi de masallardan fırlama) rencide etmek için onlara soruyor:

Bütün hayvanlardan aynı yanıtı aldıktan sonra küçük, kurbağamsı bir yaratıkla karşılaşıyor. Ve fakat, bu küçük yaratık onu şaşırtan ve öfkelendiren bir yanıt veriyor ona: “Ormandaki en güçlü yaratık benim annem!” Kurt, o kurbağamsı yaratığın, arkasında kocaman annesi duran ejderha olduğunu işte o an anlıyor.

Deniz bu hikayeyi çok seviyor. En sonunda küçük ejderhanın annesinin SADECE VARLIĞIYLA BİLE koca kurda ders veriyor olmasıyla çok eğleniyor. Sanırım ona tanıdık geliyor bu hisler. Ne de olsa onun da arkasında onu her şeyden koruyan “en güçlü” bir annesi var.

En Güçlü Benim!, basit çizimleri, akıcı anlatımı, güzel çevirisiyle keyifle okunan, eğlenceli bir kitap. Şahsi düşüncem 4 yaş ve üzeri çocuklara daha uygun olduğu yönünde; ancak kitap okumayı alışık, uzunca hikayeleri takip edebilen -ve keskin dişli kurttan rahatsız olmayacak- daha küçük bıdıklar da eğlenecektir diye düşünüyorum.

En Güçlü Benim! ile ilgileniyorsanız aşağıya yorum bırakmanız yeterli.

İyi şanslar!

Goodnight Moon, benim Deniz’e aldığım ilk ve en çok severek okuduğum çocuk kitaplarından biri. Yazıldığı 1947 yılından bu yana da çocuk klasikleri arasındaki yerini haklı olarak koruyan bu kitap, birçok çocuğun kütüphanesinde yer alıyor.

Kitabın çok basit bir hikayesi var aslında: Başkahraman olan küçük bir tavşan, odasındaki her şeye sırasıyla “iyi geceler” diliyor. Ancak çizimler bunu öyle güzel ve gerçekçi bir şekilde anlatıyor ki, odadaki ışığın gitgide kararmaya başladığını görüyorsunuz. Sayfalar ilerledikçe saat de ilerliyor, ve en nihayetinde saat yedi buçukta başlayan “iyi geceler seremonisi”, saatin sekiz buçuğu göstermesiyle birlikte sona eriyor, ve küçük tavşan huzurlu bir uykuya dalıyor.

Özellikle de miniklerin uykuya direndikleri, uykuyu bir “ayrılık”, bir “olaylardan geri kalma” olarak gördükleri yaşlarda, uykuya gitmenin o kadar da kötü bir şey olmadığını, kitapta olduğu gibi herkesin ve her şeyin -kedi yavruları, oyuncak ev, tarak, çorap, ve tabii ki aydede- uyuduğunu anlatan bir kitap bu. Çok iyi hatırlıyorum, kitabı okuduktan sonra sırasıyla biz de Deniz’in odasındaki her şeye iyi geceler diler, en sonunda da pencereden dışarı bakar, aydedeye iyi geceler derdik.

Goodnight Moon‘u okumanın bence bir alt yaş sınırı yok. Bebeğiniz yenidoğan bile olsa kucağınıza koyup okuyabilirsiniz. Hem renkli, hem siyah beyaz sayfalarıyla küçüklerin de ilgisini çekebilir. Karton yapısıyla da kolay kolay yıpranmayan türden.

Kafiyeli anlatımı İngilizce bilmeyen miniklerin bile kulağına hoş geliyor. Ayrıca her sayfada sadece birkaç kelime yer aldığından kelime dağarcığının ilerlemesine, ve aynı zamanda okuyanla okunan arasında sohbete de imkan tanıyor.

Goodnight Moon ile ilgileniyorsanız eğer, yorum kısmı kapanmadan yorumunuzu bırakmanız yeterli.

Bu arada Goodnight Moon da, diğer alışverişleriniz gibi, Aralık sonuna kadar Tırtıl Kids’de %10 indirimli. Yapmanız gereken şu linke tıklayarak Tırtıl Kids’e üye olmak.

İyi şanslar!

İş Bankası Kültür Yayınları’nın Sakar Cadı Vini serisiyle biz tanışalı bundan bir seneden fazla bir süre oluyor. Ve bu bir senedir çocuklarla okuduğumuz kitaplar arasında en çok keyif aldıklarım(ız)dan biri desem abartmış olmam.

Avusturalyalı yazar Valerie Thomas ve Zimbabve’li ilüstratör Korky Thomas’ın yarattığı, orijinal adı Winnie the Witch olan Sakar Cadı Vini her ne kadar süpürgesi, kara kedisi ve şatosuyla sıradan bir cadıyı andırsa da, renkli kişiliği ve değişik ilgi alanlarıyla alışageldiğimiz cadı karakterinin dışında bir profil sergiliyor. Eğlenmeyi seven, teknolojiye ilgi duyan, güzellik uykusundan feragat edemeyen Vini’ye, yazar Thomas’ın kendi siyah kedisinden yola çıkarak yarattığı Wilbur da her macerasında eşlik ediyor.

Sakar Cadı Vini, Doğum Günü macerasında yaklaşan doğum gününü kutlamak için harika bir plan geliştiriyor. Cadı ya bu, tabii ki de doğum günü 13. Cuma’ya denk geliyor. Ve Vini, Hindiba Hala, Marmelat Dayı, kız kardeşleri ve kuzeninin de davetli olduğu partisi için bütün bir hafta hazırlık yapıyor. Ancak partide her şey planlandığı gibi gitmiyor, ve teknik bir aksaklık (!) sonucu davetlilerin hepsi yok oluyor. Neyse ki Vinnie sihirli bir trompet sayesinde hepsini geri getirmekle kalmıyor, tüm davetlilerin en sevdiği pastaları üst üste koyarak dünyanın en büyük doğum günü pastasını yapıyor ve -sihirli halısına binerek- mumları üflüyor.

İş Bankası Kültür Yayınları’nın Türkçeleştirdiği uzun bir serinin bir parçası olan Sakar Cadı Vini’nin Doğum Günü‘nün hikayesi de, çizimleri de, kitabın dizgisi de hem yetişkin, hem çocuk okurları fazlasıyla tatmin edecek cinsten. Gerek kitabın (karton kapaklı, kağıt sayfalı) yapısı, gerekse hikayenin nispeten karışık ve uzun olması sebebiyle bence 4 yaş üzeri okurlar için uygun. Zaten yayınevi de 5-8 yaş olarak etiketlemiş.

Sakar Cadı Vini’nin Doğum Günü, ister siz çocuğunuza doğum gününde alın, ister bir arkadaşına hediye etsin, doğum günü olsun-olmasın, keyifle okunan bir kitap.

Siz de ilgileniyorsanız yapmanız gereken yorum kısmı kapanmadan yorumunuzu bırakmak. Kazananı Salı günü açıklayacağım.

İyi şanslar!

How Do Dinosaurs Play with their Friends, benim bundan belki 2, belki 3 sene önce bir Amerika’ya gidişimde edindiğim bir kitaptı. Bu kitapla kitapçıda da değil, bir indirim mağazasında tesadüfi bir şekilde tanışmıştım. İsmi çok ilgimi çekmişti, karıştırdığımda hikayesi de, çizimleri de daha çok ilgimi çekmişti. Alıvermiştim. Harika bir serinin bir parçası olduğunu bilmeden…

How do Dinosaurs Play with their Friends, isminden de anlaşılacağı gibi, dinozorların arkadaşlarıyla nasıl oynadıklarını, daha doğrusu oynamaları gerektiğini anlatan bir kitap. Kız olsun, erkek olsun, hemen tüm çocukların dinozorlara duyduğu sempati ve hayranlıktan hareketle, kitaptaki ana karakterler de dinozorlardan oluşuyor. Her sayfada gayet gerçekçi çizilmiş bir başka tür dinozor bir oyun sahnesinde yer alıyor. Kiminde evine gelen (insan) arkadaşlarının pastel boyalarını havaya fırlatıyor. Kiminde ise oyun parkındaki bütün oyuncakları o turuyor, kimseyle paylaşmıyor.

Basit bir dilde, kafiyeli bir şekilde anlatılan hikayenin ilk yarısında dinozorun, eve gelen arkadaşlarıyla nasıl OYNAMAMASI gerektiği, diğer yarısında ise doğru davranışın ne olduğu anlatılıyor. Hikaye, dinozorun arkadaşlarıyla mutlu mesut oyun oynar haliyle sona eriyor.

Hikaye demişken, öyle uzun bir kitap sanılmasın. Toplamda 12 sayfalık kitap. Sabırsız yumurcaklar için birebir yani… Ayrıca her dinozorun üzerinde ne tür olduğu da yazılmış ki özellikle de 3 yaş üzeri meraklar giderilsin.

Hani hemen her çocuk 2 yaş itibarıyla bir “Küçük dağları ben yarattım, büyüklerse zaten babamdan miras kaldı” moduna giriyor ya… (Bu lafı psikolog Iraz Toros Suman sarf etmiş, bayılıyorum!) İşte Deniz’in o döneminde çok okuduk biz bu kitabı… Oyun parkında kaydırağa çıkıp sağa sola naralar savurduğu, eve arkadaşları geldiğinde “O da benim, bu da benim, sen de benimsin” diyerek hiçbir şeyi paylaşmadığı dönemde “iyi” bir dinozorun nasıl davranması gerektiğini görmek iyi geldi ona. Kitap, her çocuğun içindeki “paylaşmayan” karakteri gözler önüne sererek gerçekliğini kabul ederken, biraz çabayla paylaşmaya başladığında aslında her şeyin ne kadar kolay ve neşeli olacağını anlatıyor. Bir dönem, Deniz içindeki iki karakter arasında sıkışıp kaldığında “Ama Deniz’ciğim, dinozorlar öyle yapmıyor, değil mi?” gibi yönlendirmelere çok başvururduk, çok da işe yarardı.

Kitap gerek karton yapısı, gerekse çizimleri ve anlatımı ile 2 yaş üzerindeki tüm okurlara uygun. Deniz 5 yaşında, ben 35 yaşındayım, hala severek okuyoruz bu seriyi. Amerika’da bulup getirdiğim ve bu kadar severek okuduğumuz bu kitabı buradan hediye edebildiğim için çok mutluyum, Tırtıl Kids‘e ayrıca teşekkürler.

How Do Dinosaurs Play with Their Friends ile ilgileniyorsanız yorum kısmı kapanana kadar yorumunuzu bırakmanız yeterli.

Kazananı Salı günü açıklayacağım.

İyi şanslar!

Geçtiğimiz kitap fuarında tanıştığım bu kitap, Pearson’ın çocukların dünyaca ünlü beş sanatçıyla tanışmalarını hedefleyen beş kitaplık serisinin bir parçası. Serinin diğer kitapları Degas ve Küçük Dansçı, Leonardo ve Uçan Çocuk, Claude Monet ve Sihirli Bahçesi, Van Gogh ve Ayçiçekleri de ilerleyen haftalarda hediye kitaplar arasında yerini alacak.

Bu kitabı henüz Deniz’le okuma fırsatı bulamadım. Ancak geçtiğimiz hafta sonu ben (taşınmadan kalan) son kolileri açmaya çalışırken annem Deniz’e bu kitabı okuyor, Deniz de ilgiyle dinliyordu. Zaten okulda işledikleri için Picasso ismine aşinaydı; ondan olsa gerek kitap ilgisini çekti. Tabii bu aralar geliştirdiği “Ben büyüyünce ressam olucam!” iddiasının da etkisi olsa gerek.

Kitap, Pablo Picasso’nun, yaklaşık 40 çalışmasında model olarak kullandığı Sylvette David isimli Fransız kızla olan dostluğunundan yola çıkan bir hikayeyi anlatıyor. Kitabın yazarı Laurence Anholt’a, David tarafından bizzat aktarılan bu hikaye, esas olarak kendine güven geliştirmeyi konu alıyor.

Picasso’nun eserlerinden örnekler de içeren bu kitap, Laurence Anholt’un, dünyanın en büyük sanatçıları ile onları gerçekten tanımış olan çocukların hikayelerinden oluşan sanatçılar serisinden bir halkadır.

diyor kitabın tanıtım yazısında.

Serinin diğer kitaplarını henüz okumadım; ancak Picasso ve Atkuyruğu Saçlı Kız, belirli bir yaş üzerindeki çocuklarda sanat merakını uyandırmak adına önemli bir görev üstleniyor. Kitap herhangi bir yaş sınırı belirtmemiş, ancak gerek kullanılan dil, gerekse uzunluk açısından 4 yaş üzeri çocuklara uygun olduğunu düşünüyorum. Kitapla birlikte gelen CD’de ise hikaye, seslendirme sanatçısı Ufuk Bigay’ın sesinden sunularak çocuklara dinleyerek öğrenme fırsatı sunuluyor.

Picasso ve Atkuyruğu Saçlı Kız ile ilgileniyorsanız yorum kısmı kapanana kadar yorum bırakmanız yeterli. Kazananı yine yorumlarda açıklayacağım.

İyi şanslar!

Son birkaç haftadır denk geldikçe o akşam okuduğumuz kitapların fotoğraflarını çekip “Bu akşam bunları okuduk” diye Facebook ve Twitter’da yayınlıyorum. Hem kendime anı olsun diye, hem de biraz olsun fikir vereyim diye.

Bunu yapmaya başladığımdan beri pek çok soru almaya başladım. Aşağıda bunlara toparlayabildiğimce yer vermeye çalıştım.

>> Ne zaman okumaya başladın? – Genelde birçok anne/baba çocuğa ne zaman kitap okumaya başlaması gerektiğini soruyor. Bu sorunun kesin bir yanıtı var mı, ben bilmiyorum. Yanı, bir pedagoga ya da bir çocuk kitabı yazarına sorsanız size “Şu yaşta çocuğa kitap okumaya başlamalısınız” derler mi, emin değilim. Bence bu çocuktan çocuğa değişen bir şey. Deniz’i kucağıma koyup Are You My Mother’ı okumaya başladığımda 3 aylıktı. Elbette ki başından sonuna dinleyip, hikâyeyi takip etmiyordu. Ama o kucağımda otururken ben bir yandan okumaya çalışıyordum, gittiği yere kadar.

Derin’de ise böyle bir rutin oturtamadım. Sebebi evde ilgi bekleyen bir çocuk daha olmasıydı sanırım. Dolayısıyla Deniz’in ikinci kelimesi “pitap” iken (ilki “karga”ydı) Derin bir buçuk yaş civarında yeni yeni kitaplara ilgi göstermeye başladı.

>> İyi de, 1,5 yaşındaki çocuğuna nasıl okuyorsun? Benimki yerinde durmuyor! Benimki de durmuyor ki… Gidiyor, geliyor. Oturuyor, kalkıyor. Gidip kendine başka bir kitap seçiyor, ya da arabalarını alıp onları sürmeye başlıyor.

Çocukların odasında (yeni evle birlikte aynı odada uyumaya başladılar) bir kitap köşemiz var. Yere yastıklar attık, köşeye bir lamba koyduk, oldu sana kitap köşesi. Orada oturuyoruz. Ben Deniz’e okurken Derin de yanımızda oturuyor. Genellikle o da gidip kendine bir kitap seçiyor kitaplıktan. Onun sayfalarını çeviriyor. Hikâye ilgisini çektiyse, ya da ben inişli çıkışlı bir ses tonuyla okuyorsam o da –mesela sesimin yükseldiği yerlerde- bakıyor kitaba, “Annem bu kadar heyecanla ne anlatıyor olabilir?” diye… Ama başından sonuna kadar yanımızda oturup da kitabı dinlemiyor. Şu anda ondan beklentim hikâyeyi takip etmesinden çok kitap okumanın günlük bir rutin olduğunu anlaması, o kadar.

>> Ne tür kitaplar okumalıyım? Bu, çocuğun yaşına göre değişiyor tabii ki. Deniz’e ilk okuduğum Are You My Mother aslında okumaya yeni başlayan çocuklar için basılmış, gayet kâğıt sayfalı bir kitaptı. Aslında o hikâyeyi tamamen romantik bir yaklaşımla, çocuğuma okuduğum ilk kitabın anneyle ilgili olmasını düşünerek okuduğumu fark ediyorum şimdi. Kitapları seçerken tabii ki dayanıklı olmasına dikkat etmek lazım. İlk kitapların kumaş olması, hatta kenarlarının plastik diş kaşıyıcılar içermesi de tercih edilen bir özellik! 2 yaş civarında kalın sayfalı, büyük ve renkli resimli, az yazılı kitaplar daha çok ilgi çekiyor. Bu konuda Bir Dolap Kitap’ın çok güzel bir yazısı vardı: Çocuğunuza Kitap Seçmenin Püf Noktaları

>> Böyle değişik ve güzel kitapları nereden buluyorsun? Şanslıyım ki çocuk kitapçılarının olduğu bir şehirde yaşıyorum. Evimize yürüme mesafesinde Düşevi Kitabevi var. Sahibi Senem’le çok güzel bir dostluk geliştirdik; bana çok güzel tavsiyelerde bulunuyor. İstinye Park’taki Tırtıl Kids de bir başka keyifli çocuk kitapçısı. Gerek müdürü Nalan Hanım, gerekse oradaki personel kitaplar hakkında güzel yönlendirmeler yapıyor. Bunların dışında yayınevleri de Hediye Kitap konseptine destek olmak adına bana yeni çıkan ya da ilgi çekeceğini düşündükleri kitaplarını gönderiyorlar.

Bu konuda pek özlü bir anne sözüm var: “Çocuk kitabı, çocuk kitapçısından alınır.” Elbette ki büyük, zincir kitapçılar da çocuk kitaplarına yer veriyorlar, ancak oradakiler genelde çok satan, çizgi film karakterlerinin olduğu, kitapların balık istifi halinde raflara tıkıştırıldığı bir düzende (!) oluyor. Çocuk kitapçıları ise sadece bu konuya eğildikleri için hem koleksiyonları daha geniş ve özenli oluyor, hem de işlerini severek ve bilerek yaptıkları için sizi yönlendirecek donanıma sahip oluyorlar.

Aslında kütüphanelerin günlük hayatımızın bir parçası haline gelmiş olması gerekirdi. O zaman kitaplarımızın hepsini satın almak yerine çocuk kütüphanesinden alır, okur, geri verir, yenisini alır, okur, tekrar iade eder, kütüphane alışkanlığı geliştirmiş olurduk. Ancak maalesef kütüphane olayı ülkemizde pek yerleşmiş değil. Hal böyle olunca çocuk kitapçıları o boşluğu doldurmaya çalışıyor.

Peki, çocuk kitapçısı yoksa ne yapmalı? Nitekim benim bildiğim kadarıyla İstanbul  (ve belki birkaç büyük şehir daha) dışında pek çok şehirde çocuk kitapçısı yok… Ben o durumda sanırım internete başvururdum. Tırtıl Kids’in mağazasındaki tüm kitapları internet sayfasında da satışa sunuluyor. Aynı zamanda çocuk kitapçısı Kipitap da bu konuda önemli bir ihtiyacı gideriyor. Diğer online kitap satış sitelerinde de çocuk kitaplarına yer veriliyor.

>> İngilizce kitapları nereden alıyorsun? Ben İngilizce kitaplarımı şimdiye dek hep Amerika’dan aldım ya da getirttim. Ya oraya gittiğimizde alıyoruz, ya da sene boyunca Amazon’dan alıp bir gelen olduğunda getirtiyorum. Ancak Tırtıl Kids’in özenle seçilmiş, zengin bir İngilizce kitap koleksiyonu var. Şu anda yurt içinde İngilizce çocuk kitabı temin etmek için en gelişmiş (online) kaynak sanırım orası.

>> İngilizce kitap okurken çocuklar sıkılmıyorlar mı? Deniz İngilizce biliyor. Derin’se Deniz’e okurken duydukça kulak dolgunluğu geliştiriyor. Ancak hiç İngilizce bilmeyen bir çocuğa İngilizce hikaye kitabı okumak bana çok mantıklı gelmiyor, ben olsam dinlemezdim. Böyle bir durumda İngilizce kelime öğreten kitaplar (örneğin İlk İngilizce Kelimelerim) daha isabetli olur diye düşünüyorum.

>> Her akşam başka bir kitabı nasıl okuyorsun? Benimki aynı kitaba taktı, başka bir şeyi kesinlikle kabul etmiyor. Bu sanırım dönemsel bir şey. Deniz’in de bir ara böyle bir takıntısı olmuştu. İki üç kitaptan başka kitaba bakmıyordu. Onun dediğini yaptık, bir süre öyle oldu. Bu dönemi çocukla birlikte kitapçıya giderek, ya da bir şekilde kitabı alırken onu da dâhil ederek aşmaya çalışmak en kolayı olsa gerek. Mesela erkek çocuklarının Ben 10 ve benzeri furyalara kapıldıkları dönemde o tür kitapları almak yerine içinde canavarlar olan hikâye kitapları (Gece Gelen Konuklar) ya da cadılı kitaplar (Sakar Cadı Vini) sayesinde bu güdüleri tatmin edilmeye çalışılabilir. En azından ben öyle yaptım.

Anne-babalar olarak çocukları birçok konuda yönlendiriyoruz. Ne yiyeceklerinden, ne giymeleri gerektiğine kadar onların adına birçok kararı biz veriyoruz. Kitap konusunda da bu yönlendirmeyi minimumda tutmaya çalışıyorum. Yeni odalarına kurduğumuz kitapları onların ilgilerini çekecek şekilde, boylarının yettiği yerdeki kitaplara ulaşabilecekleri düzende yerleştirdim. Bu eve geçmeden önce de, Deniz’in odasında kitaplarını görebileceği şekilde yerleştirmeye çalışmıştım. Akşam yatmadan önce oradan iki kitap seçiyor, biz de onun seçtiği kitapları okuyoruz.

Elbette ki bu kitaplık her zaman böyle düzenli durmuyor!

>> Kitap tavsiyesinde bulunur musun? Bulunuyorum ya! Blog yazmaya ilk başladığımda Deniz’in Kitaplığı adı altında evimizdeki kitapları tanıtıyordum. Daha sonra Deniz’in Kitaplığı Hediye Kitap’a dönüştü. Şimdi yayınevlerinin de desteğiyle her hafta bir kitap hediye ediyorum. Buradaki kitaplar ya benim keşfettiğim, ya da yayınevlerinin önerdiği ve sonuç olarak bizim evde okuduğumuz kitaplardan oluşuyor. Elbette bazı kitapları diğerlerinden daha çok seviyoruz. Ya da bazılarını ben beğenmiyorum, ancak çocuklara çok hitap ediyor.

Hediye kitap olarak sunduğum kitaplar evde okuduğumuz ve tavsiye ettiğim kitaplar oluyor. Ancak kitap tavsiyelerimi herhangi bir pedagojik analiz yaparak (“Falanca kitap çocuğun gelişimine katkıda bulunur” gibi) ya da eleştirel gözle (“Yazar burada bazı betimlemeleri çok karamsar bir duyguyla kaleme almış” şeklinde…) yazmıyorum, ki zaten öyle bir donanımım yok. Çocuklarımla okumaktan keyif aldığım(ız) kitaplara anne gözüyle yer veriyorum, o kadar.

Son söz: Ben kitap eleştirmeni değilim. Sadece çocuklarına kitap okumayı seven bir anne, ve çocuk kitaplarından öğrenecek birçok şey bulan bir yetişkinim.

Çocuklarıma kitap okumaya hep çok önem verdim. Bunu da kitap kurdu olan çocuklar yetiştirmek için değil, çocuklarımla birlikte kitap okumayı sevdiğimi fark ettiğim için yaptım. Küçükken annemler bize hiç kitap okumadı, o zamanlar böyle çocuk kitapları yoktu çünkü.

Sanırım çocuklarıma kitap okuyarak ben biraz kendi ihtiyacımı tatmin ediyorum aslında. Laf aramızda, çocuk kitabı okumayı çok seviyorum. En az çocuklarıma okumayı sevdiğim kadar, belki de daha fazla.

Bu kitaptan daha önce bahsetmiş ancak hediye etmemiştim. Hazır bayram gelmişken zamanı olduğunu düşündüm.

Bayram demek benim için babaannemin evine yemeğe gitmek demekti küçükken. Büyükbabamdan harçlık almak, anneannem yakınımızdaysa elini öpmek, değilse telefonla bayramını kutlamak demekti.

Şimdi hiçbiri yoklar. Büyük Babam Nasıl Biriydi? işte bu yokluğu çok güzel bir şekilde anlatan bir kitap.

Şöyle anlatmıştım daha önce:

Büyük baba, pasta yapmayı çok seviyor ve çok güzel pastalar yapıyor. Ama pasta yapmak kolay iş olmadığından ha bire bir şeyler ters gidiyor: İlk yaptığı pasta balon gibi sönüyor. İkincisine şeker yerine tuz koyuyor. Yeri geliyor, fıstıkların kabuklarını soymayı unutuyor. Gün geliyor, çilek bulamadığı için çilekli sakız koyuyor pastaya. Ama denemekten asla vazgeçmiyor, çünkü pasta yapmayı çok seviyor.

Günün birinde, tam istediği gibi bir pasta yaptığında “sabır ve sevgiyle neler yapılabileceğini” de anlıyor büyük baba.

İyice yaşlandığı noktada son bir veda pastası yapıyor. Ve tüm tariflerini yazdığı defteri torununa veriyor. Sonra da büyük babanın hayatı, “tıpkı sonbaharda solan çiçekler gibi” sona eriyor.

Torunu, büyük babası artık olmadığı için çok üzülüyor. Ama onun verdiği defteri her açtığında yanında olduğunu hissediyor. Ve bir gün kendi pasta tarifleri kitabını yazmaya ve ileride o da kendi torununa vermeye karar veriyor, ki kendi torunu da ondan daha güzel ve daha lezzetli pastalar yapsın.

Bu kitabın şimdiye kadar okuduğum en güzel çocuk kitaplarından biri olduğu konusunda hala ısrarcıyım. Hayatın döngüsü ancak bu kadar güzel anlatılabilir.

Büyük Babam Nasıl Biriydi? kitabı ile ilgileniyorsanız, yorum kısmı kapanana kadar yorum bırakmanız yeterli. Kazananı yine yorumlarda açıklayacağım.

Bayramı sevdiklerinizle, varsa aile büyüklerinizle, huzur ve mutluluk içinde geçirmeniz dileğiyle.

Bu soru, Tırtıl Kids Kitapevi ve Can Çocuk‘un dün düzenlediği “Halil Ergün çocuklara kitap okuyor” etkinliğinde, Ergün’ün okuduğu bir bilmece kitabından yönelttiği bir soruydu.

Ben aklımdan “bebek olur, çocuk olur” gibi hiç de şaşırtıcı olmayan fikirler geçirirken, ön sıradaki çocuklar hemen atladılar: BABAANNE!

Tabii ya… Bir BABA ve bir ANNE’yi yanyana koyarsan BABAANNE olur! O kadar basit!

İstinye Park Alışveriş Merkezi’ndeki Tırtıl Kids’in, çocuklara kitabı sevdirmek ve kitap okuma alışkanlığını kazandırmak adına düzenlediği etkinliklerin ikincisiymiş bu. Ben ilkine katılmadım ancak bundan sonrakileri kaçırmamaya çalışacağım.

Etkinlik Caffe Nero’nun önündeki ortak alanda gerçekleşti. Bunun hem avantajı, hem de dezavantajı vardı. Avantajı, oradan geçen ve normalde kalkıp gelmeyecek olan insanların da dahil olmasıydı. Dezavantajı ise etrafta yürüyen insanların, koşturan çocukların, ağlayan bebeklerin biz dinleyenlerin dikkatini dağıtmasıydı.

Tırtıl Kids’in sahipleriyle sohbet etme fırsatı bulduk etkinliğin öncesinde. Bu tür etkinliklerin Amerika’da sıkça yapıldığını, İngiltere’nin geriden geldiğini, Türkiye’de ise pek fazla düzenlenmediğini söyledi. Amerika’nın en büyük kitapçı zinciri Barnes & Noble gerçekten de bu konuda çok çok iyidir. (Ben de New York’ta katıldığım bir etkinliği burada anlatmıştım). Tabii orada “devlet kütüphanesi” kavramı da yerleşmiş olduğundan, sadece özel kitapçılarda değil, kütüphanelerde de bu tür etkinlikler sıkça düzenlenir. Türkiye’de devlet kütüphanesi kavramı maalesef çok yerleşmiş olmadığından iş böyle sorumluluk sahibi kitapevlerine düşüyor.

Açıkçası ben bu etkinliğe kendim için gittim. Halil Ergün’ü çok severim, Can Çocuk Yayınları’nın kitaplarına da bayılırım. Hal böyle olunca benim için kaçırılmaz bir etkinlikti. Derin’i götürmedim, iyi ki de götürmemişim. Deniz bile yer yer sıkıldı, nitekim etkinliğin süresi de, okunan kitaplar da daha çok ilkokul çocuklarına yönelikti.  Zaten Halil Ergün kitap okuma işini yer yer çocuklara devretti.

Darüşşafaka Eğitim Kurumları’ndan topluca gelen çocuklar bence etkinliğin yıldızıydı. En öne dizi dizi oturan çocuklar, özellikle de Halil Ergün’ün yönelttiği bilmecelere yanıt vermek için yarıştılar.

Etkinliğin bence çarpıcı bir yanı, dinleyicideki çocukların Halil Ergün’e yönelttiği sorulardı. Kitapların arasında mola verip biraz kendinden bahseden Halil Ergün, çocukların kendisine sorular yöneltmesi için fırsat tanıdı. Her nedense, çocukların en çok merak ettiği konular Ergün’ün hangi dizilerde oynadığı, kaç yaşında dizide oynamaya karar verdiği etrafında toplanıyordu. Üzüldüm. Halil Ergün, dizi oyuncusundan önce, dizi oyuncusu olmaktan çok bir sinema oyuncusuydu benim için. Fakat dizi kültürüyle büyüyen günümüz çocukları bunun böyle olduğunu bilmiyor maalesef. Dikkat çekici…

Biz etkinliğe SlingoMom İrem ve onun oğlu Koray’la birlikte gittik. Sonunda çocukları Halil Ergün’le çekmemek olmazdı.

Tırtıl Kids’in koyduğu fotoğrafları da Facebook albümünden görebilirsiniz.

Bu etkinlik, İstanbul’un belirli bir yerinde, o gün o saatte oraya ulaşabilen bir gruba hitap etmiş olsa da, Tırtıl Kids‘in bu girişimi dilerim başka kitapevlerine fikir verir, örnek olur. “Çocuk kitapçısı” kavramı, daha doğrusu “kitapçı” kavramı genel anlamda zor bir iş. Toplumumuzda pek yerleşmemiş olan kitap okuma alışkanlığının yeni nesle aşılanması için bağımsız kitapevlerinin bu şekilde sorumluluk alması ise sevindirici.

Bir Kar Masalı, ilk olarak geçtiğimiz yılın sonunda online olarak aramıza katılmıştı. Ve şimdi Esra Özümüztoprak‘ın yazdığı, OİP’in (Olmadık İşler Peşinde) resimlediği bu hikaye şimdi kitaplaşarak gerek raflarda, gerekse internet sitelerinde yerini aldı.

Özetle, kitap, bir sabah ansızın karla karşılaşan Emi ve Küpeli kardeşlerin macerasını anlatıyor. Sihirli bir kar tanesiyle birlikte vakit geçiren Emi, hikayenin sonunda bir sürprizle karşılaşıyor.

Bir Kar Masalı, yazarını da, çizerini de tanıdığımdan ötürü benim için çok “elle dokunur” bir kitap özelliği taşıyor. Esra’yla Nurturia sayesinde bir araya geldik, ve her ne kadar OİP’iyle yüz yüze karşılaşmamış olsak da tanıyormuş gibi hissediyorum. İnternet üzerinden tanışan bu annelerin bu çalışmalarını şimdi çocuklarımıza okuyabileceğimiz bir kitaba dönüştürmesi beni -naçizane- gururlandırıyor. Umarım devamı da gelsin.

Bir Kar Masalı‘nın Esra Özümüztoprak ve OİP tarafından imzalı bir kopyasını edinmek için bu yazının altına yorum bırakmanız yeterli.

Kazansanız da, kazanmasanız da, böyle özgün çocuk kitaplarını desteklemek adına bu kitabı edinmenizi tavsiye ve hatta rica ediyorum.

İyi şanslar!