Başlamadan biten bir tatilin hüzünlü hikâyesi bu. Plansız bir hafta sonu kaçamağının hastalıktan kaçamamaya dönüşmesinin hazin öyküsü!

Bayram tatilinde bir yere gitme planımız yoktu aslında. Doğan bir aydır hafta sonları da dâhil aralıksız çalıştığından dinlenmek istiyordu. İstanbul’da kalır, evde vakit geçirir, birbirimize doyarız, çocuklar babalarını görmüş olurlar diye planlamıştık.

Geçtiğimiz hafta sonuna doğru çok yakın bir arkadaşım zaman zaman birlikte gittiğimiz yazlık evlerine davet etti bizi. İstanbul’a bir buçuk-iki saat mesafede, gizli saklı bir yerde, huzur dolu bir ev. Daha önce de birkaç kere gitmiş, çok güzel vakit geçirmiştik. Güzel fikir gibi geldi, tamam dedik, hazırlandık.

Pazar sabahı yola çıkacaktık. Bir önceki gece Derin biraz huzursuzdu. Bronşit neyini geride bırakalı birkaç hafta olmuş, yeni yeni kendine geliyordu ya… Sanki yine hafif bir hırıltı, öksürük var gibiydi. Üzerinde durmadık.

Pazar günü uyandık, ağırdan alarak keyifle kahvaltımızı ettik, toparlandık. Derin’in burnu tıkalıydı, yine ciddiye almadık. Aslında bütün planlarımızı değiştirmemiz gerektiğinin farkına varamadan şen şakrak çıktık yola.

Yolda çocukların ikisi de uyudular, biz de karı-koca “baş başa” geçirdiğimiz nadir anlardan birinin -arabada da olsa- keyfini çıkararak sohbet ettik. Flört bile ettik. Pek bir mutluyduk yani.

Arkadaşlarımızın evine vardık. Keyifli bir öğleden sonra geçirdik. Şansımıza hava da çok güzel ya günlerdir. Akşam bahçede ateş yaktık, mangal başına sohbet ettik. Deniz arkadaşıyla yukarıda oynarken Derin alevleri seyrederek sebze çorbasını yedi.

Derken yatma saati geldi. Derin’in burnu giderek tıkanıyordu, ama hazırlıklıydım. Burun damlasından otribebe’ye, ateş düşürücüden vitamine kadar her şeyi almıştım yanıma. İşimi şansa bırakmamıştım yani.

Çocukları yatırdık. Hatta temiz hava bizi çarpmış olacak, ben Deniz’i, Doğan da Derin’i yatırırken biz de uyuyakalmışız. Arkadaşımızın kapıya tıklatmasıyla kendimize geldik ve içeri gidip yine keyifli bir sohbete daldık.

Bu arada Derin tıkalı burnunun da etkisiyle bir kaç kere uyandı. Olsundu, tıkalı burunla yatmak kolay değildi. “Bakalım akşamı nasıl geçireceğiz” diye topluca merak içindeydik. Çok geç olmadan biz de yatağa girdik.

Deniz de bizim yanımızda yatmak istemişti. Bu aralar canavar, karanlık, hayalet korkuları tavan yaptığından olsa gerek, her zaman yattığı yan odadaki yatağı beğenmedi, biz de ısrarcı olmadık.

Yatağa girdiğimizde Deniz sımsıcaktı. Biraz fazla sıcak. Bir de baktık, ateşi var.

İşte buna hazırlıklı değildim. Hiçbir belirti yoktu. Ne burun akıntısı, ne öksürük, ne boğaz ağrısı, hiçbir şey.

Sonuç olarak bütün gece ateşliydi Deniz. Ne kadar çıkacağını görmek için ateş düşürücü vermedik. En fazla 38.3 oldu.

Derin gece boyunca iki saatte bir uyandı. 8 buçuk gibi uyuduktan sonra önce 10′da, sonra 12′de, 2′de, 4′te, ve en nihayetinde sabah 6′da hep birlikte dikildik. Tabii bu uyanmalar açlıktan değil de burun tıkanıklığından olduğu için uyuması 45 dakika ve hatta bir saati buldu. Dolayısıyla Doğan ve ben (ve bazen de Deniz) mütemadiyen uyanarak yarım saat-45 dakikalık uykular potpurisi şeklinde toplamda 3-4 saat falan uyuduk.

Sabaha Deniz’in ateşi düşmeyip, Derin’in de öksürüğü artınca yapacak bir şey yoktu, dönmek durumunda kaldık. Böylece ani bir şekilde planladığımız kaçamak tatilimiz 24 saat içinde başlayamadan bitti.

Tabii ki bayram arifesinde ne kendi doktorumuza, ne de onun yokluğunda tercih ettiğimiz diğer doktora ulaşabildik. Hastanenin acil servisindeki çocuk doktoruna muayene oldu her ikisi de. Sonuç: Deniz, üst solunum yolu enfeksiyonu. Derin, nezle.

Ben daha vahim bir tablo bekliyordum: Deniz’e tekrarlayan sinüzit, Derin’e de nükseden bronşit teşhisi koymuştum. Rahatladım.

Bu arada ben ikisinin arasında, kimden hangi mikrobu kapacağıma karar vermeye çalışırken buldum kendimi. Kâh boğazım ağrıyor, kâh öksürüyorum.

Doğan ise şimdilik “yıkılmadım, ayaktayım” pozlarında. Çok geçmez, o kaleyi de yıkarız yakında.

Ha, bu arada Paphia’nın da geri kalmadığını, ve ben diyeyim idrar yolları enfeksiyonu, siz deyin böbrek rahatsızlığı bize yetişmeye çalıştığını eklemeliyim.

Kaçamakmış. Neyimize bizim kaçamak? Oturalım oturduğumuz yerde.

İşin kötüsü, bir yere gidemediğimiz gibi, tatilden önce etrafımızda “A-aa, siz de mi bir yere gitmiyorsunuz? Harika, tatilde görüşür, çocukları oynatırız o halde” diye konuştuğumuz kimseyle de görüşemeyeceğiz. Nitekim çocukların her ikisi de hasta. Ne kimsenin evine götürebilirim, ne kimseyi bize çağırabilirim.

Kasım’ın 16′sındayız henüz. Grip sezonunu bitmesine kağıt üzerinde dört buçuk ay var. Şimdilik bilanço ki üst solunum yolu enfeksiyonu, bir nezle, bir bronşit. Başka ne var bu sene? Ne moda? Geçen sene domuz gribini kimseye bırakmamıştım hatırlarsanız. Bu seneki trendi de öğreneyim de gidip onu da kapıvereyim. Aşağısı kurtarmaz.

Yolculuk genel anlamda rahat geçti. Kısa kısa anlatacak olursam:

• Doğan iş yüzünden gelemediği için arabayı babam kullandı. Arkadaki iki çocuk koltuğu arasında sıkışmak yardımcımıza düşünce annem otobüsle geldi. Cumartesi sabahı birbirimize kavuştuk.
• Yolculuğa çok ciddi hazırlandım. Sizlerden gelen yorumlarla birlikte kocaman bir liste hazırladım (ayrıca yayınlayacağım, süper bir liste oldu), ve çocuklarla ilgili hiçbir şeyi unutmadım.
• Diş fırçamı ve deodorantımı unuttum. Bir dahaki sefere liste yaparken kendim için almam gerekenleri de yazıverin bir zahmet.
• Yolculuk rahattı. Pendik’ten feribotla Yalova’ya geçtik. Feribot lüks. Her şey düşünülmüş. Hatta biraz fazla düşünülmüş ya, neyse…
• Yalova’dan sonra babamın iki sene önce Bursa’da yediği ve o günden beri aklından çıkaramadığı iskenderin peşine düştük. Bursa girişindeki bulduk, yedik, yedik. Çok lezzetliydi hakikaten. Hele yoğurdu harikaydı.
• Bursa’nın girişinde şehrin gururunu yansıtan “Şampiyon şehir Bursa’ya hoş geldiniz” tabelasıyla karşılaştık. Bir kez daha helal olsun dedik.
• Bu sırada yaklaşık 4 saattir yolda olan Deniz sıkılmaya başladı. Ve sordu: D: Burası Bursa, di mi Anne? E: Evet, burası Bursa. D: Sonra arkası Bodrum?
• Yemekten sonra çocuklar uyudu. Derin zaten yolculuğun başından beri uyuyordu, ona Deniz de katıldı. Biz de babamla sohbet ettik, şarkılar dinledik.
• Deniz’in fırsat vermesiyle birlikte CD çantasından ASSOLİSTLER yazılı bir CD çıkarttım. Yazıyı görünce tanıdım: Amerika’daki kuzenimin inci yazısıydı. Sonradan hatırladım ki Uygar’ın, biz taa Amerika’da yaşayıp hasretten yanıp tutuştuğumuz sıralarda hazırladığı bir CD. Muazzez Abacı’dan Emel Sayın’a birçok assolistin söylediği klasik Türk Sanat Müziği şarkılarını bir araya toplamış. Çok keyifliydi.
• Bu şarkıları dinlerken, sıkı bir Muazzez Abacı hayranı olan babamın ben küçükken Abacı’yla ilgili söylediklerini hatırlayıp güldük babamla: Babam Muazzez Abacı’yı o kadar sever, o kadar beğenir ki, küçükken bana “Muazzez Abacı senin ikinci annen” derdi. Çok bozulurdum. Bir de, en iyi Türk Sanat Müziği şarkıcılarını sayarken 1-Muazzez Abacı, 2-yok, 3-falanca diye sayardı. O kadar beğenir yani kendisini, ki bana da aşıladı bu beğeniyi.
• Babamla mini dinletimizden sonra Deniz uyandı. Uyandığında Bodrum’a varmamış olmamıza, hala arabada git Allah gidiyor olmamıza gıcık oldu. “Bodrum’a gitmek istiyorum” talepleri “Bodrum’da olmak istiyorum”a dönüştü.
• Genel olarak çocuklar rahattı. Derin çoğunlukla uyudu. Deniz, ya dışarıyı seyretti, ya sorular sordu, ya da bir iki puzzle yaptı. Ancak önüne uzun süre bakınca araba tuttuğu için yanıma aldığım boyama kitaplarını falan vermek istemedim.
• Çocukla olunca sıklıkla mola verdik tabii. Aralarda Deniz koşturdu, Derin meme emdi, etrafa bakındı.
• Yemyeşil yollardan geçerken Deniz, yaylada bile doğru dürüst göremediği inekleri, keçileri görme fırsatı buldu.
• Yeşillerle bezenmiş Manisa’dan sonra İzmir’e teğet geçtik. Çeşme yolcularını -biraz da kıskanarak- uğurladıktan sonra Aydın istikametinde seyretmeye başladık.
• Tam “artık daha fazla oyalanmayalım, basıp gidelim bundan sonra” dediğimiz noktada Derin koptu. Uykusu geldi, ama uyuyamadı. Otoyolda duracak yer de bulamayınca bir 10 dakika kadar ağladı da ağladı. En sonunda bulduğumuz ilk dinlenme yerine kendimizi dar attık. Arabadan çıkıp da bir pış, iki tıpış yapınca Derin, deriiin bir uykuya daldı.
• Söke-Milas arasında re-za-let bir yoldan geçtik. Yaklaşık 1 saat süren, yol çalışmasıyla dolu  yolda çocuklar duymasın diye kısık sesle kötü sözler söyleyip durduk. Türkiye’nin en kalabalık tatil beldesine giden yoldaki çalışmanın neden tatil sezonu başlamadan önce bitirilmediğine hayret ettik.
• Artık akşam olmuş, hava oldukça kararmıştı. Çocuklar yine uyumaya başladığında başımı kaldırınca yıldızlarla karşılaştım. İnsan büyük şehrin ışıklarının arasında ya başını kaldırmayı unutuyor, ya da kaldırsa bile yıldızları görmüyor demek ki.
• Saat 10′da, tam 11 saatlik bir yolculuğun sonunda teyzemlerin kapısına vardık.

–

Yukarıdaki yazıyı yaklaşık bir hafta önce yayınlayacaktım ancak gecikti.

Yarın (Cumartesi) İstanbul’a geri dönmek üzere yola çıkıyoruz.

Keyifli bir tatildi. İki çocukla olmasına rağmen zor geçmedi. Tek tatsız yanı, Doğan’ın iş yoğunluğu sebebiyle gelememesiydi. Annemle babamın olması yardım açısından harika olsa da çocukları annemlere satıp kocacığımla Bodrum akşamlarına akma planım suya düştü.

Deniz deliler gibi yüzdü, utanmasa kollukları atacak. Derin de bir iki girdi ama soğuk sudan hazzetmedi.

Bir haftadır doğal yaşamın, doğal beslenmenin doruklarında yaşıyoruz. Teyzemin sütçüsünün getirdiği çiğ sütten içiyor, bahçe biberi yiyoruz. Yalın ayak geziyor, bütün gün deniz kenarında negatif enerjimizi atıyoruz. İstanbul’a dönünce çok arayacağım bunları.

Yalıkavak’ın deli rüzgarı ilk günlerde bizi rahat bırakmasa da son iki gündür hava bize kıyak geçiyor, çarşaf gibi bir denize uyanıyoruz.

Eh, hal böyle olunca da ben bu yazıyı daha fazla uzatmadan denize atlayacağım.

Tatil de olsa, bir hafta yetti. Kocamı özledim, evimi özledim, düzenimi özledim. Veeeee… Deniz’in okulunun olmasını özledim. Artık neredeyse saatler kaldı okulların açılmasına, yaşasın!

Cuma günü Bodrum’a gidiyoruz. Teyzemlerin evinde kalacağız, altımızda araba da olacak.

10 küsur saatlik Amerika yolculuğunda alması gerekenlerin dışında her şeyi almış, ama 2 aylık bebeğinin emziğini unutmuş ve bütün yol çekmiş bir anne olarak salt kendi aklıma güvenmiyorum.

İllaki yanına al, aman ha unutma dediğiniz neler var?

• Çocuklar (Bir gün Derin’i bir yerde unutacağım diye ödüm kopuyor, hala alışamadım!)
• Araba koltuğu, puset, park yatak
• Kılık kıyafet. Kalın kıyafet de dahil (geceler serin olabiliyormuş artık)
• İlaç (her ne kadar arabamız olacak ve eczaneye erişebilecek olsak da acil durumlar için ateş düşürücü alacağım)
• Derece
• Derin’in vitamini
• Güneş kremi, havlu, kova-kürek, Deniz’e kolluk
• Oyuncak, kitap
• Gerisini oradan almak üzere, idare edecek kadar bez
• Pompa, biberon, ve tabii ki, EMZİK!!!

Başka?

Bir de… Arabayla gidiyoruz. Orada arabasız olmuyor. İki çocukla, 10 küsur saat araba yolculuğu nasıl yapılırmış, göreceğiz.

Öncesinde vermek istediğiniz her türlü nasihate açığım.

Ama ben bittim, billahi bittim. Geçtiğimiz aylarda başlattığım “7′den önce çok erken” kampanyasına inat, Deniz sabahları 6′da uyanmaya başladı. Bu sabah saatime baktığımda 05.50 idi. El insaf be oğlum!

Tek tesellim yalnız olmamam. Gözümü açabilmek için ihtiyacım olan yarım saatin sonunda, sabah 7′ye doğru salona indiğimde karga kahvaltısını etmeden uyanmış olmanın verdiği enerjiyle zıp zıp zıplayan veletlerin karşısında saçı başı dağılmış, kimi kahve yapmaya çalışan, kimi hangi ikizin neresinden tutacağını şaşırmış üç kişilik bir anne ekibi var evde… Ve, belki bencilce ama, sabahın o saatinde yatağından neredeyse sürüklenerek kaldırılmış olan tek anne ben olmadığım için seviniyorum.

Bir de çok şükür Deniz’in Babası imdadıma yetişti… Deniz’siz geldiğim üç günlük tatilde hemen bir kitabı deviriverdiysem ve şu sıralar -evdeki gürültü ve metrekareye düşen kişi oranı sebebiyle- kitaba konsantre olmak mümkün olmasa da en azından günlük haberleri takip edebilecek kadar gazete okuyabiliyorum.

Ama ben yine de bittim. Tatil bitmedi, ben bittim.

Boş verin gazetelerdeki “Falanca ünlü filanca diyeti sayesinde bebekten sonra kilolarını şu kadar zamanda verdi!” türünden yazıları…

Doğum sonrası kilolar böyle verilir:

1. Öncelikle hamilelik sırasında yediğiniz içtiğinize pek dikkat edilmez. “Amaaan, kaç kere hamile olacağım sanki! Gelsin Nutella’lar, gitsin üzümler!” şeklinde beslenilir.
2. Böylece hamilelik sırasında gereğinin üstünde kilo alınır.
3. Bu gereğinden fazla alınan kilo (senelerce Amerika’daki fast food kültürüne yenik düşmenin sonucunda) önceden vücutta fazladan bulunan kilolara bir güzel eklenir.
4. Sonra bebek doğurulur. Yaklaşık bir 6-7 kilo kadar bebekti, plasentaydı, suydu derken hastaneye hediye edilir.
5. “Daha hastaneden çıkmadan şu kadar kilo verdim!” diye mantıksızca havalara girilerek doğumdan üç gün sonra profilden fotoğraf bile çektirilir.
6. Bebek bol bol emzirilir. Emzirmenin kalori yaktıran bir operasyon olduğu inancıyla elden gelen ardına konulmaz, bir 13 ay kadar emzirilir.
7. Nitekim dokuzuncu ayın sonunda, adeta İngilizcedeki “9 months up, 9 months down” (*) deyişini doğrularcasına hamileyken alınmış olan kilolardan kurtulunur.
8. Ama henüz bitmemiştir… Hamilelik öncesinden yapışmış olan ve “doğumdan sonra tombullaşmış anne” havası yaratan fazlalıklar gıcık vermeye başlar.
9. “Ne yapsam da bu kilolardan kurtulsam” diye düşünülse de gerçekten kilo vermek için ciddi bir adım atılmadığı gibi poğaça-börek, annenin kafesindeki içli köfteler, kayınvalidenin ödül almış yemekleri bir bir mideye indirilmeye devam edilir.
10. Bu süre zarfında en ‘kilolusu’ kendinden en az 2 beden küçük dişilerle arkadaşlık edilir. Ve bu durumdan hoşnutsuz olunmaya başlanır.
11. Ama asıl bardağı taşıran damla “Çalışmayan Anne Sendromu“na yakalanıldığı andır. “Ben kimim, kendim için ne yapıyorum?” gibi sorgulamalara girilerek, kimseye olmasa bile kendine bir şeyleri kanıtlamak adına “Anne Olmadan Önceki Ben Olma” adında bir proje yaratılır ve iyi bir diyetisyenin yolu tutulur.
12. Yaklaşık 4 ay boyunca proje harfiyen uygulanır. Böylece sadece kendi için bir şeyler yapmış olmanın verdiği tatmin hissiyle ‘Birisinin annesi’ olmanın ötesinde bir kimliğe sahip olunduğu, sırf doğum yapıldığı, anne olunduğu için onun izlerini taşıma zorunluluğu olmadığı inancına varılır.
13. Diyetisyenin söylediklerinin dışına çıkılan tek alan egzersiz yapmaktır. Çünkü maalesef hiçbir kudret takım sporu olmayan, yürüyüş bile olsa tek başına yapılan sporları sevdirmeye yeterli olamamıştır.
14. Yaklaşık 5 ay sonunda dolap köşelerinden eski kıyafetler çıkarılır. Bu da yetmez “Al senin olsun, ben nasıl olsa bir daha giyemem” diye kız kardeşe verilen elbiseler yüzsüzce geri alınır. Bir daha yüzüne bile bakılmayacağı düşünülen eteklere geri girildiği görüldüğünde artık proje tamamdır.
15. Diyetisyenin “Spor yapmazsan hemen alırsın, benden söylemesi!” tehditleri kulak ardı edilir. “Bir iki kilo daha verseydin daha emniyetli olurduk” yorumları halı altına süpürülür. Onun yerine üçü 3 yaşın altında olmak üzere 5 çocuk, 3 anne, 70 yaşlarında teyze-enişte, bir köpek ve sürekli masadan bir şeyler çalan 4 kedinin olduğu bir eve tatile (!) gidilir. Tatil sonunda kilolardan fazlasıyla kurtulmuş bir şekilde, bu kez belki de bir terapiste ihtiyaç duyularak eve dönülür.

(*) Tam çevirisi 9 ay yukarı, 9 ay aşağı demek olan, hamilelikte alınan kiloların bebeği doğurduktan sonraki dokuzuncu ayda verileceği anlamına gelen halk deyişi…

Tabi buna tatil denirse:

- İkisi 2, biri 3 bile değil, biri 6, biri 10 yaşında 5 çocuk…
- Yaşları 33-40 arasında değişen 3 anne…
- 70′ine merdiven dayamış teyze ve enişte…
- Bir köpek…
- 4 kedi…

Hepsi aynı evin içinde (ya da bahçesinde)…

Acaba o evde taş üstünde taş kalacak mı?…

Kalırsa, arada yazacağım.

Benden iki hafta içinde ses çıkmazsa yardım gönderin.

Tatildeyken yazdıklarıma baktım da… “Ooooh, sefam olsun!”dan ibaret çoğu…

Dedim ki kendime… Yuh be Blogcu Anne! Şöyle yüzdüm, böyle kitap okudum diye caka satacağına, otur da deneyimlerini paylaş, gözlemlerini aktar ki, birilerine bir faydan dokunsun. Yaz geldi, millet sağa sola tatile gidiyor. Tek sen misin seyahat eden?

Bu sebeple Çocukla Seyahat kategorisi altında yer alacak olan tabiri caizse bir mini yazı dizisi başlatıyorum. Ne de olsa 2 buçuk senedir Deniz’le kıtalar arası uçak yolculuğundan, Türkiye içi araba yolculuğuna, akraba ziyaretinden tatil köyünde keyif çatmaya kadar birçok maceramız oldu. Bu maceralar sırasında öğrendiklerimi, keşfettiklerimi paylaşacak olursam birilerine faydalı olur diye düşünüyorum.

Bu kategoride:

• Çocukla uçak yolculuğu (şehirlerarası/kısa uçak yolculukları; kıtalar arası/uzun uçak yolcululukları)
• Çocukla araba yolculuğu
• Çocukla gidilmesi avantajlı yerler
• Çocukla zinhar gidilmemesi gereken yerler

gibi konular üzerinde duracağım.

Yaz boyu Deniz’le yapacağımız seyahatlerden sonra eminim eklentiler yapmam gerekecek, ama bir başlayalım bakalım…