Beni tanıyacak kadar blogu takip edenler benim bazen çatlaklık derecesine varan duygusallığımın da artık farkındadırlar diye düşünüyorum. Nitekim birçok kadının “yoluna devam etme” randevusu olarak gördüğü bu görüşme benim için “bir devrin sonu” anlamına geliyordu.

Her ne kadar söylensem de, mızıldansam da gebe olmayı seviyordum ben. Her ne kadar “bir ay daha böyle nasıl devam ederim?” diye endişelensem de bebeğimin vücudumdan bir ay erken ayrılmasına hazır değildim demek ki… Şimdi onun yasını tutuyorum biraz.

Kübra Hanım’ı görmeye gittiğimde 40. haftasında bir gebe vardı. Yemin ederim, içim giderek baktım. Onun da beni yanımda Derin’le görünce “Oh, kurtulmuş” diye baktığını hissettim. Doğum sonrası kontrole gelen bir başka yeni anne bebeğinin 42. haftasında doğduğunu söyledi. O kadar beklemeyi istemezdim, ama biraz daha dayanabilirmişim diye düşünüyorum şimdi.

Bir arkadaşım şu anda 33. haftasında. Ne zaman bu hislerimi dile getirsem “Al, son ayım senin olsun” diyor. Doğru, hele de son ay ne kadar zorlanıyor insan. Bunu bile bile geri istiyorum o son ayı…

Biliyorum çok gereksiz düşünceler bunlar… Biliyorum, gebeliği benden de önce sonlanan gebeler var okuyucular arasında. Tabii ki önemli olan sağlıklı bir bebek doğurmak, ve Derin’in herhangi bir sağlık sorunu olmadığı için müteşekkirim. Ancak işin duygusal boyutunu atamıyorum henüz bir kenara…

Resmen Kübra Hanım’ı da özleyeceğim. O kadar çok sevmiştim ki onu, hele de haftada bir görmeye gideceğim son bir ayı heyecanla bekliyordum. Şimdi bir sene sonra normal kontrole gideceğim. Pöh!

Biraz daha yazarsam ağlayacağım. O yüzden doktor randevusuna geri dönelim, doğum sonrası kontrolde yeni anneleri neler bekliyor, bir fikir verelim:

• Vajinal muayene ve simir testi – Kanama var mı yok mu diye bakılıyor. Simir örneği alınıyor. Sonuçları birkaç gün sonra bildiriliyor.
• Ultrasonla içeriye son bakış – Rahim neredeyse eski boyutuna dönmüş durumda. Üstelik içi de bomboş, çok sıkıcı. Daha önce rahmin içindeki Derin Oğlan artık Derin Oğlum olmuş, kontrol sırasında pusetinin içinde gözlerini çipil çipil açmış, bana bakıyordu. “Burada olduğun için çok mutluyum, ama içerideyken de güzel günlerimiz oldu” diye bir ona, bir de bomboş rahmime bakarken…
• Doğum kontrol seçeneklerinin değerlendirilmesi - Spiral takılması için üç ay beklemeyi tercih ettiğini söyledi Kübra Hanım. Amerika’daki doktorum bekleme ihtiyacı duymamıştı, ancak spiral bana gelmemiş, acayip baş ağrısı yapmıştı. O yüzden -en azından şimdilik- almayacağım.

Bunun dışında şu konulara değindi Kübra Hanım:

(Göğüslerinizin boyutuna ve) bebeğinizin gelişimine bakılırsa sütünüz gayet yeterli. Süt yapsın diye kendinizi bırakmayın, her şeyi yemeyin, bol su içmeniz yeterli

Dengeli beslenmeniz bebeğiniz için olduğu kadar sizin için de önemli. Bebek sizin bütün deponuzu çeker. Siz şu ara kalsiyumunuza, vitamininize devam etmezseniz şimdi bir şey fark etmez, ama bedelini menopozda ödersiniz.

“Doğum kadın vücudunu yenileyici bir olaydır” söylemi doğru değildir. Gebelik ve doğum kadın vücudunu yoran, eskiten süreçlerdir. Kendinize iyi bakmanız, spor yapmanız çok önemli.

Her ne kadar normal doğum da yapmış olsanız bir süre daha ağır kaldırmayın. Ağırlık çalışacak olursanız da bacak kaslarınızı, rahme giden kasları güçlendirecek şekilde çalışın.

Bu noktadan sonra emzirdiğiniz sürece kanamanız olmayabilir. Ara sıra olabilir. Düzenli adet de görebilirsiniz. Hepsi normaldir. Unutmamanız gereken şey, düzensiz yumurtlama ihtimaliniz olduğu için hamile kalma riskinizin eskisinden daha bile fazla olabileceğidir. Bu nedenle dikkat etmenizi öneririm.

Zaten vücudunuzun kendine gelmesi için doğumun üzerinden en az bir sene geçmeden hamile kalınmanız tavsiye edilmez.

Eh, oldu mu şimdi bu? Tam da Başbakan dün katıldığı bir nikâh töreninde gelinle damattan yine EN AZ üç çocuk istemişken? “Dünyada daha önce nüfus planlaması yapanlar şimdi üstüne para veriyorlar. Türkiye şimdi genç nüfusla övünüyor, ama böyle giderse 2038′de durumumuz vahim” demişken? Sonra da “üç çocuk yapana ödül verebiliriz” diye eklemişken?

–

Paylaşın:

Deniz'in amniosentez yapılırken çekilen profil fotoğrafı

Derin’in tam tamına iki haftayı devirdiği bugün bu başlığı okuyanlar çok zor bir 10 gün geçirdiğimi düşünebilir.

Evet, uykusuzluk, şişen göğüsler, ilgi isteyen bir abi gibi herkesin yaşadığı sorunlarla uğraşıyoruz, ama annelik serüvenimin en zor 10 günü bugünler değil.

Deniz doğmadan önce, Deniz’e hamileyken, gebeliğimin ikinci üç ayında yapılan tarama testlerinin yanlış yönlendirmesi sonucu yaşadığım 10 gündür annelik serüvenimin en zor 10 günü…

Annelerin Dünyası’nda anlattım.

Ve kararımı verdim: Beni Türk hekimlerine emanet edin.

Eee, hani ben doğal doğumcuların oymakbaşıydım? E, hani Türkiye’deki doktorlar sezaryenciydi? Ultrasoncuydu? Müdahaleciydi? Yakıştı mı şimdi bana Türk doktoru tercih etmek?

Yakıştı tabii, çünkü benim “doğal doğum” yaklaşımımla tamamen örtüşen, beni destekleyen ve istediğim, beklediğim gibi bir doğum yapmama yardımcı olan harika bir doktora denk geldim.

İstanbul’dakiler için: Doktorumun ismi Op. Dr. Kübra Taman. İsteyenlere adres ve telefonunu verebilirim, bana mail atın: blogcuanne@gmail.com

Yanlış anlaşılmasın. Bu bir reklam yazısı değil. Destek yazısı. Normal ve doğal doğumu desteklediğini bildiğim, bilmekle kalmayıp test edip onayladığım bir doktoru öne çıkarma ve Türkiye’deki doğal doğum hareketine destek olma yazısıdır. (Varsa sizin de önermek istediğiniz isimler, yorumlar kısmında paylaşın.)

Kübra Hanım’la gebeliğimin üçüncü ayında tanıştım. Önceki doktorumla yaşadığım tecrübe hüsranla sonuçlanınca, bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine Kübra Hanım’ı görmeye başlamıştım. İlk görüşmede ben de, Doğan da ona ısınmıştık. Kübra Hanım tavsiye eden arkadaşımın doğumu iki hafta gecikmesine rağmen hiç müdahale etmemiş ve yaklaşık iki gün süren doğumu boyunca onunla olmuştu. Dolayısıyla normal doğumu desteklediğini biliyordum.

Hamileliğim boyunca her görüşmemizde kendisine biraz daha ısındım. Önceki doğum tecrübemi anlattım, “hastanede ama evde gibiydi” dedim, yine aynı beklentide olduğumu söyledim. Kendisi her seferinde bunun olabileceğini, kendinin de normal doğumu desteklediğini, ancak bunu yapmak isteyen kadınların bu konuda gerçekçi beklentilere sahip olması gerektiğini söyledi. “Birçok kadın neyle karşılaşacağıyla ilgili kulaktan dolma bilgilerle ‘normal doğum yapacağım’ diyor, ancak iş gerçeğe dönüştü mü sezaryen istiyor, çünkü konuyu hiç araştırmıyorlar” dedi.

Gebeliğim boyunca beni sürekli rahat ettirdi Kübra Hanım. Sürekli ulaşabildim ona. Domuz gribi furyasında aşı olmamı gerekli görmemesi ona kafaca yakın hissetmemi sağlayan bir başka unsurdu. Nihayet hastalığın kendisini oldum, benimle yakından ilgilendi, arayıp nasıl olduğumu sordu. Ve her seferinde telefonun ucunda sekreteri değil, kendisi vardı.

Bu noktada bir anti parantez açma ihtiyacı hissediyorum: Bu “telefonla ulaşılabilme” özelliği sanırım sadece Kübra Hanım’a mahsus bir olay değil. Deniz’in doktoruna da, şimdi Derin’in doktoruna da telefon açtınız mı genelde kolaylıkla ulaşabiliyorsunuz. Ya da mesaj bıraktığınız zaman sizi geri arıyorlar. Amerika’da ise bırakın doktorun cep telefonunu arayabilmeyi, doktorun ofisini aradığınızda aynı gün içerisinde konuşabilirseniz şanslı sayılıyorsunuz. Orada genellikle sorularınız -acil ve ciddi durumlar dışında- hemşireler tarafından cevaplanıyor. En azından bizim 10 senelik Amerika tecrübemiz boyunca öyleydi. Belki de burada şansımız yaver gitti, hep “ulaşılabilir” doktorlara denk geldik.

Gebeliğim boyunca yaşadığım tüm abuk sabuk olaylar sırasında da kendisini arayabilme rahatlığını hissettirdi bana Kübra Hanım. Henüz 27. haftamda, gecenin köründe üç dakikada bir kasıldığımda, ya da 29. haftamda ne olduğu anlaşılamaz bir şekilde yatağı sırılsıklam bulduğumda kendisini aradığım zaman hep sakin ve ilgili bir şekilde yaklaştı.

Yine kasılmalı bir gecenin ertesinde onu aradığımda beni görmek istediğini söyledi. Muayenehaneye gittiğimde kendisini gözleri kızarmış bir şekilde bulduğumda babasının az önce kalp krizi geçirdiğini ancak onu görmeye gitmek için beni beklediğini öğrendim. 45 dakika boyunca benim gelmemi beklemiş olmasına rağmen muayenemi bitirmeden gitmedi. Babasını kısa süre sonra kaybettiğinde olayın ciddiyetini daha da anladım, ve kendisini inanılmaz takdir ettim.

Doğum planımı kendisine verdiğimde okuyacağını söyleyip bir kenara kaldırdı. Bir sonraki randevumuzda ortaya çıkarıp benimle detaylar hakkında konuştu. Dosyama iliştirdiği planın üzerine notlar alınmış, fosforlu kalemlerle üzeri çizilmiş, kısacası gerçekten vakit ayırıp benim için önemli olan detaylara dikkat etmişti.

Hastane uygulamaları ile ilgili endişelerimi belirttiğimde, epidural istemediğimi, damar yolu açılması gibi rutin uygulamaları tercih etmediğimi söylediğimde benim isteklerime saygı gösterileceği, kendisinin doğum boyunca benimle olacağı ve istemediğim bir uygulamanın -tıbbi bir gereklilik olmadığı sürece- yapılmayacağı hakkında bana güvence verdi.

“Her seferinde ultrasona girmek istemiyorum” gibi, başka bir doktorun kolaylıkla burun kıvırabileceği, gereksiz bulabileceği isteklerime saygı gösterdi.

Derin’in doğduğu hafta tatile çıkacaktı Kübra Hanım. Bana onun yokluğunda benimle ilgilenecek bir doktorun ismini vermişti, ancak gitmeden önce beni son kez muayene etmek istediğini de söylemişti.

Derin de Kübra Hanım’a ısınmış olacak ki, başka bir doktorun kollarına gelmek istemedi. Baktı Kübra Hanım gidiyor, “Ben iyisi mi şimdi doğayım” dedi, ve 35 hafta 3 günün sonunda gelip Kübra Hanım’ı tatile öyle göndermeye karar verdi.

Doğumda da harikaydı Kübra Hanım. Gerçekten de dediği gibi, doğumun başından sonuna kadar bizimleydi. Daha doğrusu biz istediğimizde yanımızda, ancak yalnız kalmak istediğimizi anladığında dışarıdaydı. Hastane ekibinin “damar yolu açalım, hastane geceliği giydirelim” gibi taleplerine “Kendisi nasıl isterse” diyerek yanıt verdi. Ben “istemiyorum” dememe rağmen gelen ısrarları “Rahat bırakın, anne nasıl isterse öyle olsun” diyerek susturdu.

Kasılmalarım sırasında beni rahatlatacağını düşündüğü pozisyon ve masajları göstererek sancıları daha rahat atlatmamı sağladı.

Son ana kadar istemediğim hiçbir müdahalede bulunmadı. Açılma tamamlanmasına rağmen ıkınma hissimin gelmesini bekledi. Su kesesi patlamamasına rağmen “sancılar beni daha fazla zorlamasın” diye acele ederek patlatma yönüne gitmedi.

Ne zaman ki kasılmalar beni iyice zorlamaya başladı ve ben hazır olduğumu söyledim, o noktada doğumhaneye gittik.

Ikınmalar sırasında “yüzüne değil, aşağıya doğru ıkın!” diyerek beni doğru yönlendirdi.

Hiçbir zaman “bitse de gitsek” gibi bir his uyandırmadı. Benimle, en az benim kadar uğraştı. Yırtığı minimumda tutmak için gerektiğinde masaj yaptı. Hiçbir şeyi aceleye getirmedi.

“Yeter artık, çıksın!” dediğim noktada “Az kaldı, başını görüyorum” diyerek bitirmeme yardımcı oldu.

Ve sonunda Derin’i çekip çıkararak, tam de istediğim gibi kucağıma verdi.

Bunları yaparken hep sakin, serinkanlı ama sevgi dolu ve güven vericiydi.

***

Kısacası harikaydı Kübra Hanım.

İşini hakkıyla yapan, kendi rahatlığından çok anne-bebeğin tercihlerini düşünen ve saygı gösteren bir doktor…

Ona denk geldiğim için kendimi çok şanslı hissediyorum.

***

Son not: Bu yazıyı yazmak konusunda önce çekindim. Reklam yapıyor gibi görünmekten kaçındım. Ancak sonradan düşündüm, ona buna laf ediyor, o öyle yapılmaz, bu böyle olmalı diyorum. O halde işini iyi yapan insanları da öne çıkarmalı ki benzerleri artsın. Kübra Hanım’ın da izniyle ismine burada yer verdim. İsteyen anne-bebeklere benzer tecrübe yaşatan doktorların artması dileğiyle…

–
Bunlar da ilginizi çekebilir:
- Yeni Gebeler için Doğal Doğum Rehberi
- “Doktorum normal doğumu destekleyecek mi?”

• Dün doktor kontrolüne gittim. Yine NST ve vajinal muayene yapıldı. NST’de her şey normal çıktı, hatta Derin Oğlan hareket etmeyi abarttı, tepinip durdu. Doktorum vajinal muayenede de her şeyi normal buldu, hatta “mükemmel” dedi. İncelme yok, baskı yok. İstirahat işe yaramış. Şu anda erken doğum için herhangi bir risk yokmuş, ancak bu şekilde dinlenmeye devam edecekmişim. Olur, hay hay…
• Doktoruma şu “erken yumurtlama” teroimi açtım. Tarihlerime yeniden baktık. Bahsettiğim şeyin teorik olarak mümkün olduğunu, ancak benim verdiğim tarihlerime göre böyle bir şey görmediğini söyledi. Dolayısıyla hala “beklenen doğum tarihi” 23-24 Nisan civarı. Ona da amenna…
• Doktorumu seviyorum, hem de çok seviyorum. Geçen hafta ona doğum tercihlerimi verdiğimde okuyacağını söyleyip çekmecesine kaldırmıştı. Dün gittiğimde verdiğim dokümanı dosyama iliştirilmiş, üzerine notlar alınmış, altları kalemle çizilmiş bir şekilde ortaya çıkardı. Yazdıklarımı okuduğunu, ve uygulanmasında hiçbir sakınca görmediğini, kendisinin de bu uygulamaları savunduğunu söyledi. Sadece iki yere takılmış:
  (1) Hastane genelde doğuma gidildiğine rutin uygulama olarak kan aldıktan sonra damar yolunu açık tutmayı tercih ediyormuş. Ancak benim için problem olacaksa kendisi söz hakkını kullanacakmış. Yatağa bağlanmadığım sürece elimde küçük bir boru olup olmaması çok problem değil açıkçası…
  (2) “Bebeğimin başı çıktıktan sonra ben ya da eşimin karşılamasını istiyorum” cümlesine takılmış. Suda olsa böyle bir şeyin belki mümkün olabileceğini, ancak suda değilken kendisinin müdahale etmesi gerektiğini, gerekirse bebeğin başını döndürmesi, omuzlarının çıkmasına yardım etmesi gerekeceğini anlattı. Sonuçta fark ettik ki ben eksik anlatmışım. Benim demek istediğim “başı VE OMUZLARI çıktıktan sonra” idi. Zaten geçen sefer de öyle olmuştu. Ben bu noktayı açıklığa kavuşturunca doktorum da “Ha, tamam canım, tabii ki” dedi. Canım doktorum.

  DOKTORUMU SEVDİĞİMİ SÖYLEMİŞ MİYDİM? Bu yaklaşımı beni daha da rahatlattı. Zaten ben bu doğum tercihleri listesinde yazdıklarımın harfiyen yerine getirilmesi gibi bir talepte bulunmuyorum. Sadece mümkün olduğu kadar müdahalesiz bir doğum gerçekleştirmek istiyorum. Doktorum da benimle hemfikir olduğu konusunda beni müthiş rahatlattı.

• Önümüzdeki haftadan sonra doktorum yaklaşık bir haftalığına tatile çıkacakmış. Beklediği bir doğum varmış, geçen hafta gerçekleşmiş, şimdi diğer doğumlar yaklaşmadan bir nefes alıp gelecekmiş. Kafamda alarm zilleri çalmadı değil. Nı nı nı nıııııın… Ancak dünkü muayeneden sonra bir risk görmediğini, bebeğin bekleyeceğini düşündüğünü söyledi. Gitmeden beni bir kez daha görmek ve emin olmak istediğini de belirtti. Dolayısıyla haftaya tekrar gidip bir değişiklik olmadığından emin olacağız, sonra da canım doktorumu tatile uğurlayacağız.
• Hamileliğimin fiziksel olarak en sıkıntılı ama bir yandan da en “sempatik” dönemlerini yaşıyorum sanırım. Artık saklanamayacak durumda olan ve montumun altından, hırkamın düğmelerinin arasından sürekli fırlayan göbeğim hemen her yerde insanların beni rahat ettirmek için seferber olmasına sebep oluyor. Millet tuvalet sırasını bana veriyor, oturacak yeri bana teklif ediyor, inanılır gibi değil ama arabalar yol bile veriyor! Çok değil, yaklaşık bir ay sürecek bu saltanatım. Olsun, ben yine de bu bir ayın keyfini çıkaracağım.

Yazı tonumdan da anlaşılacağı gibi, dünkü randevudan sonra kuş gibi hafifledim. Tabii sadece manevi olarak, yoksa tartının ibresi 70′i bile geçti!

Son zamanlarda pek de alışılagelmedik şekilde olan bu neşeli yazıyı Derin Oğlan’ın karnımda hık hık hıçkırdığı ve göbeğimin üzerindeki bardağı devirmeye çalıştığı kısa bir videoyla sonlandırıyorum.

Son zamanlarda gerek internet üzerinde, gerekse yüz yüze tanıştığım ve doğal ya da normal doğum isteyen gebelerin hemen hepsi aynı soruyu soruyorlar kendilerine ve etrafındakilere… “Doktorum benim istediğim gibi bir doğum yapmamı destekleyecek mi? Sezaryenle doğum yapmak istemiyorum, doktorumun da sezaryeni en son alternatif olarak kullanacağını, beni son anda gereksiz bir sezaryene yönlendirmeyeceğini nasıl bilebilirim?”

Bence bu sorunun net bir cevabı yok. Biz gebelere düşenler:

1. Önce doğum hakkında bilgilenmek
2. Nasıl bir doğum istediğimizi keşfetmek ve vücudumuzu tanımak
3. Doğum konusunda bizimle aynı görüşleri paylaşan, bizi destekleyecek bir doktor bulmak ve onunla karşılıklı bir güven ilişkisi oluşturmak
4. Sağlıklı ve bilinçli bir gebe olmak
5. Tüm bunları yaptıktan sonra doktorumuza herhangi bir terslik durumunda müdahale edebilecek serbestliği tanımak ve doğumun akışını vücudumuza, bebeğimize bırakmak.

Türkiye gibi sezaryenle doğum oranının özel hastanelerde yüzde 80’lere vardığı, doktorların “Bebek 37. haftayı doldurduktan sonra nasıl doğduğu önemli değildir” gibi (Bkz. benim tecrübem), hastanelerdeki sağlık görevlilerin doğal doğumla ilgilenen gebelerin gözlerini korkutmak için (“Normal doğum yapacağınız garantisini veremeyiz, bütün kadınlar aynı anda doğurursa doğumhaneler dolu olabilir, sezaryen için ameliyathaneye almak zorunda kalabiliriz” gibi) akıl almaz mazeretler uydurabildiği bir ülkede bırakın doğal doğumu, normal (vajinal) doğumu tercih etmek isteyen anne adaylarının işi çok kolay değil.

Dr. Hakan Çoker’in bu konudaki bir yazısı anne adaylarının doğal doğum konusundaki abartılı risklerle nasıl kaygıya yönlendirildiğini çok güzel anlatıyor: Abartılmış risklerle kaygıya sürüklenmiş gebeler

Bu yüzden de doğal doğum yapmak isteyen bir anne adayının yapması gereken ilk iş doğum konusundaki yaklaşımlarını paylaşan, onunla benzer görüşlere sahip olan, anne adayı için önemli olan konularda ona destek olacak olan “doğru doktor”u bulmak.

Doktorun “doğru” olup olmadığına karar vermek için ona doğru soruları sormak da bir o kadar önemli…

İdeal olarak bu gibi soruları hamileliğin en başında, ilk görüşmede gündeme getirmek doğru olur… Ki, benim ikinci gebeliğimde olduğu gibi doktorunuzla devam etmek istemeyeceğiniz kadar farklı görüşlere sahipseniz hemen yeni bir doktor arayışına girebilin.

Önemli olan en kısa zamanda doktorunuzun doğum konusundaki görüşlerini almak ve istediğiniz gibi bir doğum yaşamanıza yardım etmeye gönüllü olup olmadığını anlamaya çalışmak. Yapacağınız en yanlış şey doğum tercihlerinizi DOĞUM SIRASINDA açıklamaya çalışmak, sonra da istemediğiniz gibi bir tecrübe yaşayınca doktoru sorumlu tutmak olacaktır!

Bilinçlenmek, ne istediğimizi bilmek ve bu isteklerimizi doktorumuza aktarmak biz gebelerin görevi. Doktorumuza aşağıdaki gibi soruları yönelterek onun doğuma bakış açısını anladıkça istenmeyen sonuçları önleyebiliriz.

Aşağıdaki soruların hemen hepsi doktorunuzun doğal doğum hakkında ne düşündüğü konusunda size fikir vermek üzere derlenen sorular… Bu gibi soruları doktorunuza yöneltmeden önce iki noktayı hatırlamak gerekir:

1. Tıp diploması olan doktorunuz, siz değilsiniz. Doktorunuz diplomasını peynir ekmekle almadı. Çalışarak, sınavlara girerek, ihtisas yaparak, emek vererek aldı. Doğum konusundaki yaklaşımının sizinkinden farklı olması onu kötü bir doktor yapmaz. Sadece sizinle hemfikir olmayan bir doktor yapar.
2. Doğumu yapacak olan sizsiniz, doktorunuz değil. Her ne kadar doktorunuz bu işin ilmini yapmış, diplomasını almış olsa bile bebeği taşıyacak olan, vücudunu tanımakla sorumlu olan kişi olarak kendinizi eğitmekle yükümlü ve istediğiniz gibi doğum yapmakta serbestsiniz. Komplikasyonsuz bir gebelik yaşıyorsanız (ki gebeliklerin yaklaşık yüzde 90 ila 95’i bu sınıfa giriyor) herhangi bir tıbbi müdahale (epidural de dâhil) olmadan bebeğinizi doğurmak istemenizde hiçbir TUHAFLIK YOK. “Dişini çektirirken ağrı kesici alıyorsun da doğum yaparken niye almayasın?” yaklaşımı doğru bir kıyaslama değil. Her tıbbi müdahale gibi epiduralin de yan etkileri var. Ayrıca bebeği doğurmak (YARATMAK) ile çürük bir dişi çektirmek (KURTULMAK) aynı kefeye konmamalı. Doğumda neyle karşılaşacağınızı, neye ne kadar tahammül edeceğinizi bilemezsiniz. O yüzden peşin hükümlü olmayın, olayları gidişatına bırakın ve ağrı kesici alıp almamaya o an karar vermeyi tercih edin derim.

Aşağıdaki soruları anne ya da bebek için riskli bir durum olmadığı, doktorun da tıbbi müdahale için herhangi bir sebep görmediği doğumları göz önünde bulundurarak derledim. Doktora hesap sorar gibi yöneltilmesi için hazırlamadım. Bütün sorular tek tek, aynı şekilde sorulmalı gibi bir izlenim edinilmemeli. Bu sorular sadece fikir vermek için hazırlandı.

• Doktorunuzun doğal doğuma genel yaklaşımı nasıl? Hastalarının ilaç yardımı olmadan doğum yapmaları hakkında ne düşünüyor?
• Hastaları genelindeki sezaryenle doğum oranı nedir? Planlı sezaryen hakkında ne düşünüyor? Öneriyor mu, yoksa sadece riskli durumlarda mı gerekli görüyor?
• Sancılanma sırasında hareket etmenize, yürümenize izin verecek mi, yoksa sürekli yatakta kalmanızı mı isteyecek?
• Doğum sırasında su içmenize, bir şeyler atıştırmanıza izin verecek mi yoksa hastaneye geldiğiniz andan itibaren olası bir sezaryen için hiçbir şey yememenizi mi isteyecek?
• Bebeğinizi istediğiniz pozisyonda itebilir misiniz, yoksa mutlaka sırtüstü yatmanızı mı tercih edecek?
• Monitöre sürekli olarak bağlanmanız yerine (hareket özgürlüğünüzün kısıtlanmaması adına) bebeği ara sıra kontrol etmek konusunda ne düşünüyor?
• Epizyotomiyi rutin olarak mı uyguluyor?
• Bazı hastanelerde rutin olarak uygulanan serum, lavman gibi tıbbi prosedürleri gerekli olmadıkça istememenize nasıl yaklaşır?
• Bebeğin 40. haftanın sonunda gelmemesi durumunda herhangi bir sıkıntı yoksa gecikmenize izin veriyor mu? Böyle bir durumda doğumu başlatmak için ne öneriyor (doğal yaklaşımlar, suni sancı, sezaryen, …)?
• Doğum sonrasında size ne şekilde destek oluyor?
• Doğum yaptıracağı hastanenin doğal doğumla ilgili politikaları nasıl? Doktorunuzun elinde olmayan, hastane politikası olduğu için tabi olmak zorunda olduğunuz durumlar var mı? (Hiçbir şekilde bir şey yiyip içememek, doğum normal de olsa ameliyathanede gerçekleşeceği için anne adayının yanında kimsenin bulunmaması gibi)
• Hastanede emzirmeyle ilgili ne gibi destek veriliyor? Size yardımcı olabilecek, konuda uzman hemşireler var mı?

Maalesef bazı doktorlar bu ve benzeri soruların kendilerine yöneltilmesinden rahatsız olabiliyor, anne adayını “sen bu işi bana bırak” gibi küçümseyici tavırlarla rencide edebiliyorlar. Bu durumda doktorunuzu defterden silmek yerine önce bu konunun sizin için ne kadar önemli olduğunu ve bu konuda araştırdığınızı, kendinizi bilgilendirdiğinizi, sorumluluğu sadece doktorunuza atmadığınızı da ona hissettirmenizin faydası olabilir.

Doktorunuzun yaklaşımı içinize sinmiyorsa sizin bakış açınızla daha uyumlu bir doktor arayışına girmek yine sizin elinizde…

Dipnot: Bunlar doğal doğum yapmış bir kadın olarak benim kişisel görüşlerim. Herkes kendini tanımalı, gebeliğinin gidişatına göre kendi kararlarını vermeli. Yukarıda bahsettiklerim “Bu böyle yapılmalıdır” gibi algılanmamalı. Sadece fikir vermek adına yazdım.

“’Öyle mi yapsam, böyle mi; az mı yazsam, çok mu?’

Görüşlerini gerek yorumlarda, gerekse anketin “other” kısmında bildirenlere de çok teşekkür ederim. Posta servisine üye olanlar ya da olmayı düşünenler için bir noktaya açıklık getirmek istiyorum: Google’ın FeedBurner servisi aracılığıyla–tabiri caizse- “sunduğum bu hizmet” ben günde bir yazı da yazsam, elli kere de döktürsem sadece bir defa mail gönderiyor. Birden fazla yazmışsam hepsi o mailin içinde tek tek listeleniyor. Gün içinde birçok kez Blogcu Anne’den mektup var şeklinde e-mail almıyorsunuz yani. O gün hiç yazı yazmadıysam, size hiç mail gelmiyor.

Anketin sonuçları demek değil ki ben blogu yazı bombardımanına tutacağım. Sonuçta koşullarımda bir değişiklik yok: Deniz yarım gün okula gidiyor, haftada bir kez gelen temizlikçi bayan dışında yardımcım yok, ve bütün ev işleri ellerimden öper. Kısacası hâlihazırda yaptığımdan çok farklı bir şey yapmayacağım. Sadece, bazen aklıma gelen ve de hazırladığım yazıları bekletiyordum, takip eden herkes okuyabilsin diye. Ancak çoğunluğun cevabı, aynı gün içinde birden fazla yazı yazmam halinde birçok insanın takip edebileceğine inandırdı beni. Zaten yan taraftaki “En son yazılar” bölümünde son beş yazıya link var, ana sayfada aşağıya doğru indikçe de son 10 yazıya ulaşılabiliyor.

Bu “Daha çok yazayım mı?” yazısını cuma günü sormuştum. Son iki gündür tek satır yazmamak çoğunluktan “Evet, daha çok yaz” cevabı aldıktan sonra biraz ironik oldu ama geçerli bir sebebim var. Aslında geçen hafta sonuna programladığımız, ancak Deniz’in hastalığı yüzünden başka zamana ertelemek zorunda kaldığımız bir arkadaşlarımızın yazlık ziyaretini bu hafta sonu gerçekleştirdik. Havanın güzel olmayacağını düşündüğümüzden son ana kadar gitmeyi planlamıyorduk, ancak baktık ki yağmur yağmayacak, cuma gecesi atlayıp gittik. İki gün boyunca Karadeniz kıyısındaki bir köyde, bozuk yollardan ulaşılan, yol kenarında koyunların, ineklerin otladığı, herkesin birbirini tanıdığı, içme suyunun çeşmeden doldurulduğu, artık çok da fazla kalmadığını sandığım gerçek anlamda bir köyde, gizli saklı bir tepeciğin arkasına kurulu birkaç evden birinde çok güzel vakit geçirdik. Deniz ve ev sahibi arkadaşı açık havanın tadını çıkardılar, kendilerince balık tuttular, sonra onları yediler, koşturdular, uyudular, uyandılar… Kısacası çok eğlendiler.

Aynısı biz yetişkinler için de geçerliydi ki, dün öğleden sonra beni bir halsizlik, kırgınlık aldı. Deniz’in uyuduğu sırada ben de dinleneyim derken uyandığımda 38’e yakın ateşim vardı. Öksürük ve boğaz ağrısı da cabası. Kırk yılda bir kalkıp ailecek huzurlu bir tatil yapalım dedik, Deniz’in hastalığı geçti gitti dedik, bu sefer benzer belirtiler bende başladı. Akşama kadar ine çıka devam eden ateş gece biraz daha yükselince Doktoru ara-Mesaj bırak-Doktor ameliyattan çıkınca geri arasın-“Minoset al. Ateşin daha da yükselirse hastaneye git, ama gitmeni çok da istemiyorum. Domuz gribi telaşı yüzünden her yer mikrop yuvası, hiçbir şeyin yoksa bile hastalık kaparsın” desin-Bol istirahat etmemi öğütlesin şeklinde geçen bir süreç yanımda Minoset olmadığı için gecenin 11’inde köyü ayağa kaldırıp eczacıyı uyandırmakla sonuçlandı.

Pazar öğleden sonra yaklaşık bir buçuk saat süren bir yolculuğun ardından evimize geri döndük. Şu anda çok yüksek olmasa da beni sersemleten bir ateş, devam eden bir boğaz ağrısı, kırgınlık ve halsizlikle yattığım yerden yazıyorum bu satırları. Son iki haftadır yakamızı bırakmayan hastalık hallerinden ben de nasibimi almış olarak…

Kıssadan hisseler:

1. Kısa süreliğine ve şehirden bir buçuk saat gibi kısa mesafeliğine de olsa tatile çıkan ve çocuğu için her türlü ağrı kesici, ateş düşürücü, antibiyotik pomat, yara bandı gibi ilk yardım malzemelerini eksik etmeyen hamile anneler aynı zamanda kendileri hastalanırlarsa ne yapacaklarını da düşünmeli, yanlarına doktorlarının onayladığı bir ateş düşürücüyü mutlaka almalı, böylece gecenin bir körü ilaç derdine düşmemeli.
2. Cumartesi gecesi cep telefonundan aradığı doktorunun yaklaşık yarım saat içinde geri dönmekle kalmayıp, “Anlattıklarınıza göre telaş edecek bir şey yok. 38’in üstünde olmadıkça ateş bile saymıyoruz. Pastil alın, ayrıca bol C vitamini ve istirahat” gibi rahatlatıcı ve sağduyulu yaklaşımlarıyla karşılaşan gebeler rahat bir nefes almalı…

İki numara söz konusu olunca beni destekleyecek bir doktor arayışına girmem gerekti.

Tabii ben de ilk olarak hâlihazırda görmekte olduğum doktorumdan randevu aldım. Hâlihazırda dediysem, zaten Türkiye’ye döndüğümden beri rutin kontroller için iki senede iki kez gördüğüm, doktorluk bilgi ve tecrübesine çok güvendiğim, ancak doğal doğumu desteklemesi konusunda şüpheli yaklaştığım bir doktordu kendisi.

Nitekim doğumunu yaptırdığı bir arkadaşım “Ben sana başından söyleyeyim, o öyle doğal doğum falan yaptırmaz” dediği için de tetikteydim. Ama yine de bir sorayım dedim.

İlk görüşmemizde söyledim: “Sayın Doktor. Biliyorsunuz ben ilk doğumumu da doğal yapmıştım. Herhangi bir tıbbi gerekçe olmaması halinde sezaryen olmaya çok çok karşıyım.”

Cevap?

Önce alaylı bir “Ben seni evde doğurtacağım zaten.” Sonra kız kardeşime dönüp “Sen ütüyü, sıcak suyu hazırla, ben geliyorum.”

Benim ısrarcı olduğumu görünce de “Elif’çiğim. Hele bir o zamana gelelim. Zaten şöyle de bir şey var: Otuz yedinci haftadan sonra, bebeğin akciğerlerinin olgunlaştığı noktada önemli olan onun sağlıkla dünyaya gelmesidir. Nasıl doğduğunun önemi yoktur.”

Nasıl yani NASIL DOĞDUĞUNUN ÖNEMİ YOKTUR?? Bebeğimin doğumunun, onu kucakladığım anın, hayatımın en muhteşem, en beni-baştan-yaratıcı, kendi vücuduma ve kadınlığıma olan inancımı pekiştiren deneyimi olmasının hiç mi önemi yok? Bunu bana, bu işi daha önce hiçbir müdahale olmadan, sancılanarak, bekleyerek yapmış olan bir kadına doğumun ne olduğu hakkında anatomisi nedeniyle fikir sahibi olması imkânsız, doğumu sadece kitaplardan okumuş olan bir tıp doktoru mu söylüyor?

Kendimi çok küçük hissettim. Aldatılmış hissettim. Çaresiz hissettim. O an muayenehaneden koşa koşa çıkıp gitmek, hayatımın en muhteşem tecrübesinin böylesine küçümsenmiş olduğunu unutmak istedim. Çok incindim.

Ve tabii ki yeni bir doktor arayışına girdim.

Etrafıma sordum, soruşturdum. En nihayetinde üçüncü çocuğunu üstelik iki hafta geç doğurmasına rağmen bütün Pazar gününü anneyle hastanede geçirerek doğurtan bir doktor buldum. İlk randevumuzda ben de, Deniz’in Babası da istediğimiz elektriği yakaladık. Doğru seçimi yaptığımızı düşünüyoruz.

Your Best Birth kitabı D&R'da satılıyor.

—

Geçenlerde Your Best Birth kitabından ve onun filmi The Business of Being Born‘dan bahsetmiştim. Her ikisinden de öğrendiğim önemli bir nokta şu oldu: Doktorlar canavar değiller. Tüm hastalarını sezaryenle doğurtan doktorlar bile bu işi sırf daha çok para getiriyor, daha az zaman alıyor olduğu için tercih ediyor olmayabilirler. Sezaryeni tercih eden doktorların bunu yapmalarının belki de ilk sebebi eğitimleri sırasında doğuma bir “problemmiş” gibi yaklaşmaları gerektiğinin öğretilmesi. Doğumun kadın vücudunun rahatlıkla altından kalkabileceği bir doğal süreç olmasından çok, ‘kriz yönetimi’ gerektiren, en kısa sürede, en hızlı şekilde çözülmesi gereken bir medikal sorun olduğunun anlatılması… The Business of Being Born‘da tıp fakültesini yeni bitiren doktorlara “Kaç tane vajinal doğuma tanık oldunuz?” diye sorduklarında verdikleri cevap “Neredeyse sıfır” oluyor. Türkiye’de bu oran ne kadar bilmiyorum ama en azından büyük şehirlerde herhalde çok da farklı değildir.

Your Best Birth kitabından:

Doktorlarımızın anormal gebeliklerle ilgili her şeyi bilmelerini isteriz. Nitekim onlara bunun için para ödüyoruz. Ancak, doktorların gebeliğe nasıl yaklaşmaları gerektiği konusundaki eğitimlerini göz önünde bulundurunca birçok doktorun gebeliğe neden “çözülmesi gereken bir kriz” gözüyle baktıkları anlaşılıyor.

…

Eğer gebeliğinizde sorun var ya da bebeğiniz stres altındaysa, doktorların birikim ve tecrübeleri bebeğinizin güvenle doğması için çok önemlidir. Doktorlar, bundan kırk sene önce hiçbir şansı olmayacak olan bebekleri bugün rahatlıkla doğurtabiliyorlar. Ancak bir konuda bu kadar ehil olmanın bir de dezavantajı var. Eski bir deyişe göre, elinde çekiç varsa, gözüne her şey çivi gibi görünür. Bu benzetmeyi doktorlara uygulayacak olursak, ellerinin altındaki bu kadar muazzam medikal alet ve ekipmanı kullanmak için sebep arıyorlar.

Yukarıda bahsettiğim doktor da kasap ruhlu bir doktor değil. Tam tersi, gördüğünüzde sizi rahatlatan, alanını çok iyi bildiği her halinden aşikâr, çok deneyimli, başarılı bir doktor. Öyle olduğu için de çok hastası var, çok yoğun. Hastalarının başında oturup sancılanmalarını, bebeğin doğum kanalına girmesini, sonra onun çıkışını bekleyecek vakti yok. Muhtemelen bana da kurbanlık koyun gözüyle değil, çözülmesi gereken bir problemmişim gibi baktı. Ama ben öyle olduğumu düşünmüyorum. Benim vücudum da, bebeğim de bu işin üstesinden nasıl gelmeleri gerektiğini biliyor. Buna inanan bir doktor istiyorum ben de…

Doktorlar iyi ki var. Tıp iyi ki ilerledi. Ama bunlar olurken doğumun doğallığı, normalliği, güzelliği keşke unutulmasa… Doktor adayları doğal doğuma tanık olsalar, görseler, öğrenseler. Gebeler doğal doğumu araştırsalar, korkmasalar, kendilerini eğitseler, boyun eğmeseler.

Ne iyi olur…

–

Ayrıca:

Doğru Doktor Çok Önemli

Gebe-Doktor İlişkinsinde Karşılıklı Güvenin Önemi

Her ay başka bir manzara…

İlk hamileliğimi Amerika’da geçirdiğim için buradaki rutinlere pek alışık değilim. Amerika’da racon şuydu: Doktor sizi sekizinci haftadan önce görmez. O gördüğünde ultrason yapar. Sonra 16-18. haftalarda hem bebeğin gelişimini takip etmek, hem de cinsiyetini belirlemek için bir ultrason daha yapar. Sonra da doğana kadar bebeği bir daha görmezsiniz. İlle de görmek isterseniz özel ultrason merkezlerine gider, üç, hatta dört boyutlu ultrason yaptırır, birkaç yüz dolar öder, sonra bebeğinizin karnınızın içindeki haliyle resimlerini herkese gösterirsiniz.

Amerika’da sistemin bu şekilde işliyor olması sanırım sigorta şirketlerinin gereksiz elzem olmayan hiçbir masrafı karşılamak istememesinden kaynaklanıyor. Orada çoğu doktorun ofisinde ultrason makinesi bile yok. Gidip özel merkezlerde yaptırıyorsunuz.

Türkiye’de durum farklı. Her ne kadar her ay ultrason yapmanın gerekliliği (ve hatta bebek açısından güvenirliği) tartışılsa da, bebeğinin aydan aya değişmesini görmek anne-baba için gerçekten çok keyifli. Bu durumda ben de hayır demiyorum tabii ki.

İçeride neler oluyor?

Yeni doktorumuzla girdiğimiz ilk ultrason muayenemizde bu sefer karşımızda bambaşka bir görüntü vardı. Geçen ay sadece iki baş ve gövde olarak iki yuvarlaktan ibaret olan İki Numara bu sefer kolları bacakları olan bir insan görüntüsüne kavuşmakla da kalmayıp akrobatik hareketler yapmaya başlamıştı. Hatta o minik bacaklarını üst üste bile atıyordu!

Zannediyorum ilk üç ayın bitimine kadar bebekleri kafadan popoya kadar olan uzunluklarıyla ölçüyorlar. Bacakları henüz kıvrık olduğu için olsa gerek… Bu ölçüme göre bizimki altı santim uzunluğundaymış! Altı santim, ama bacak bacak üstüne atarak poz yapıyor!

Doktor ultrasona ilk başladığında uyumakta olan İki Numara’yı uyandırmak için karnımı sağdan soldan dürtmeye başladı. O kadar sarsıntıya ne olduğunu şaşırmış olacak, bizimki uyandı. Sonra da adeta poz vermeye başladı. Doktorun istediği yan pozisyonu alınca ense kalınlığını ölçtü. İstediği ölçülerde olunca rahatladık.

Kromozomal bozuklukları ölçmek için yapılan ikili test için kan verdim. Önümüzdeki hafta sonuçları alacağız.

Artık tüm iç organları oluşmuş. İnsanın inanası gelmiyor. Altı santim dediğin şey serçe parmağım kadar. Ama kalbinden pankreasına, karaciğerinden midesine yerli yerinde… Evet, belki henüz fonksiyonel değiller, ama var mı var kardeşim!

–

Daha önce: 11. hafta: Şişman değilim, hamileyim
Sırada: 13. hafta: Parfüm sürebiliyorum

–

Bu da ilginizi çekebilir: Beni Türk hekimlerine emanet edin

Bu işi ikinci kez yapıyor olmak heyecan seviyesini az biraz düşürse de yine de insanın nefesi kesilecek gibi oluyor. Ne göreceğim? Orada mı? Kalbi atıyor mu? o anda aklımdan geçen sorulardan birkaçıydı. Nitekim doktor bir yandan ultrasonu yaparken bir yandan da görüntüyü tam karşımdaki ekrana yansıttığı için her şeyi görebiliyorum. İşte orada! Minik bir kese. Bu mu yani? Evet, bu…

Henüz kalbi atmaya başlamamış, problem değilmiş. İki hafta sonra tekrar bakacağız. Şimdilik her şey olması gerektiği gibi…

Benim için doğru doktor mu?

Hamile kaldıktan sonra bu doktorla ilk randevumdu bu… Daha önce yıllık kontrole gitmiştim, Deniz’den sonra. Ancak ona doğum için giden bir arkadaşım vardı ve bana doktorun bırak doğal doğumu, normal doğuma bile yanaşmayacağını, muhtemelen sezaryene yöneleceğini önceden söylemişti. Ben de temkinli olmak ve eğer öyleyse başından bilmek için söyledim: “Ben gerekmedikçe sezaryen olmak istemiyorum.” Cevabı maalesef daha önce de duyduğum, hele-bir-o-zaman-gelsin-öyle-konuşuruz tonuyla söylenen, sen-karışma-bu-işi-bilene-bırak anlamına gelen gereken bir “37. haftadan sonra bebeğin akciğerleri olgunlaştığı andan itibaren nasıl doğduğu önemli değildir”di. Alacağım mesajı almıştım, yeni bir doktor arayışına girmem gerekiyordu. (Bu görüşmeyi daha detaylı olarak burada anlatmıştım).

Doğal doğum gibi benim için çok önemli olan bir konuda anlaşamayacağımız kesin olmasaydı bu doktoru görmeye devam edebilirdim. Nitekim “Folik asidi ilk üç ay alman yeterli, pre-natal vitamin almana gerek bile yok, zaten düzenli besleniyorsun” gibi, “Gebelik hastalık değildir. Normalden daha çabuk yorulacağın için vücudunu dinle, bir günde yapacağın işi birkaç güne böl, onun dışında yapacağın bir şey yok” gibi “doğal” yaklaşımları hoşuma gitmişti. Ancak itirafta bulunmalıyım: bu vitamin almama işi aklıma yatmadı ve Deniz’de yaptığım gibi ben yine de prenatal vitamine başladım.

İçeride neler oluyor?

Mercimek tanesi boyutuna ulaşan ve şu anda insan görüntüsüyle uzaktan yakından ilgisi olmasa da sadece sekiz ay sonra burnu-ağzı, kolu-bacağı ile tastamam olacak olan bir hayat var içimde. Her ne kadar fiziksel olarak onu hissedemesem de varlığını yine de belli etmeye başladı, çünkü uyku hali tırmanıyor. Yorgunluk da cabası. Bir de mide bulantısı başlarsa tamam olacak.

–

Daha önce: 5. hafta: Bu işte bir iş var
Sırada: 7. hafta: Tutmayın beni, uyuyacağım!

O yazımda da bahsettiğim gibi benim de kendim için doğru olan doktoru bulmam çok kolay olmamıştı. Doktorumun doğal doğuma nasıl yaklaştığını, tercihlerimde beni destekleyip desteklemeyeceğini anlamamda yardımcı olması için gerek okuduğum kitaplar, gerekse internette yaptığım araştırmalar yardımıyla belirlediğim bazı soruları doktoruma yöneltmiştim. (Aldığım cevaplar beni her ne kadar tatmin etmediyse de basiretim bağlandığından olsa gerek, benim için oldukça “yanlış” olan doktoru bir süre daha görmeye devam etmiştim ya, o ayrı mesele!)

Doğal doğum isteyen gebeler için “doktorunuza şu şu soruları sorun” gibi bir liste yapmaya başladığım sırada bir de bu soruların yöneltildiği kişinin, bir doktorun fikrini almanın faydalı olacağını düşündüm. Nitekim benim Deniz’i dünyaya getirdiğim Amerika’da gerek doğal doğum Türkiye’ye kıyasla daha yaygın olduğu için, gerekse gebeler ne istedikleri konusunda daha bilinçli oldukları için doktorlar gebelerden gelen “Doğum sırasında hareket özgürlüğüm olabilecek mi? Su içebilecek miyim, yoksa hemen serum mu bağlanacak? Bebeğim 40. hafta dolmasına rağmen gelmezse ne önereceksiniz?” gibi sorular karşısında çok da şaşırmıyorlar. Ancak Türkiye’de doğal doğum hem –maalesef- alışılmışın dışında olduğu, hem de gebelerin az bir bölümü bu konuda kendini ciddi anlamda eğittiği için bu tür sorulara doktorların nasıl tepki vereceğini merak ettim.

Ve, kendisinden daha önce de bahsettiğim, doğal doğum konusunda çok önemli işler yapan, bu konuya ilgi duyan gebelerin tecrübeli annelerden destek bulabildiği, sorularını ve endişelerini paylaşabildiği bir yahoo grubu kuran, gerek Marmaris’teki kliniğinde, gerekse zaman zaman İstanbul’da doğal doğum üzerine eğitimler düzenleyen Dr. Hakan Çoker’e danıştım.

İyi ki yapmışım.

Çünkü Dr. Çoker bana madalyonun bir de diğer yüzü olduğunu hatırlattı:

Bilinçli her anne adayının doktoruna doğal doğuma nasıl yaklaştığı, gebenin tercihleri üzerinde hemfikir olup olmadığı hakkında sorular sorması gerekir. Anne adaylarının kendilerini doğum konusunda eğitmeleri, bilinçlendirmeleri çok önemli. Doktora hesap sorar gibi yaklaşılmamalı.

Konuya doktorun tarafından da bakmak lazım:

- Eğer doktora gelen gebelerin hepsi %100 garantili doğal doğum isterse doktor ne yapsın?
- İlk kasılmalarda gebeler derhal “uyutun beni” derse doktor nasıl davransın?
- Gebenin mutlaka doğal doğumda ısrarcı olması ve en ufak bir problem çıkması üzerine mahkemeye gidilmesi halinde hâkim neden sezaryen yapmadığını sorarsa, doktor ne cevap versin?
- Annenin isteği üzerine uğraşıp doğal doğum yaptırdıktan sonra anne başta olmak üzere tüm aile doktorun gereksiz yere anneye “çektirdiğini” düşünürse doktorun yaklaşımı ne olsun?

Kısacası olaya her iki taraftan da bakmalı. Sorumluğun sadece doktorun omuzlarında olmadığı, aile ile paylaşılması gerektiği de bilinmeli. Aileler sorumluluk almaktan kaçınmamalı. Anne adayları kendilerini bilinçlendirmeli, bilinçli olarak verdikleri kararlar sonucunda doğum istedikleri gibi gitmezse, doğum uzarsa, yırtık olursa, son anda sezaryen gerekirse doktoru suçlamamalı.

Doktoru suçlamadan, anlamaya ve en önemlisi güven vermeye çalışarak yaklaşmalı aileler.

Dr. Çoker’in bu yaklaşımı doktor-hasta ilişkisinde karşılıklı güvenin ilişkinin olmazsa olmazı olduğunu gösteriyor.

Dr. Zgnmdnsn -- Kadın Doğum

Koşarak kaçtığım ilk doktordan sonra bulduğum, nihayet Deniz’i doğurtan doktorumla ilişkim tamamen güven üzerine kuruluydu. Ben ona “Doğal doğum istiyorum” dediğimde “İstemekle olmaz. Kendini eğitmen, ne ile karşılaşacağını bilmen ve hazırlıklı olman lazım” demiş ve beni HypnoBirthing’e yönlendirmişti. İlerleyen zamanlarda doktorumun doğal doğuma yaklaşımı konusunda tanıştığım hastalarından, HypnoBirthing eğitimini veren koçumuzdan, yoga öğretmenimden çok olumlu şeyler duymam ona olan güvenimi arttırmış ve beni doğal doğum konusunda tamamen destekleyeceğinden emin olmamı sağlamıştı. Aramızda öyle bir karşılıklı güven duygusu gelişmişti ki doğum sırasında herhangi bir aksilik çıkması ve doktorumun “Sezaryen gerekiyor” demesi halinde onu hiç sorgulamayacak, gerçekten gerekenin o olduğuna inandığım için itiraz etmeyecek ve sonrasında “Neden sezaryen yaptın?!” şeklinde hesap sormayı düşünmeyecektim. Eminim ben de onda onun yönlendirmesini sorgulamayacağım ve doğum planladığım gibi gitmez ve müdahale etmesi gerekirse doğal doğum yapamadığım için onu suçlamayacağım konusunda aynı güveni uyandırmıştım.

Kıssadan hisse: Gebe önce kendini eğitmeli, ne istediğini bilmeli. Doktora “Ben doğal doğum istiyorum. Ağrı kesici almak istemiyorum” derken gerçekten neden bahsettiğinin farkında olmalı. Kendini tanımalı, ağrı eşiğini bilmeli, ve bu bilincini doktora yansıtabilmeli. Doktor da gebenin endişelerini giderebilmeli; onu anladığına, tercihlerine saygı duyduğuna dair ona güven verebilmeli. Doğum sırasında herhangi bir tıbbi müdahale gerektiğinde, bunu gerçekten gerekli olduğu için yaptığına dair gebede güven uyandırmalı.

(Bu arada “Doktora hangi soruları sormalı?” konusu bir başka yazıya kaldı…)