Gökçe’nin hafta hafta hamileliğini anlattığı tüm yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

***

Merhaba Blogcu Anne okurları,

Hamileliğimin en güzel dönemlerini yaşıyorum. Enerjiğim, pozitifim, yorgunluk ve uyku hali hissetmiyorum. Geçen haftalarda bahsettiğim hamile yastığımı aldığımdan beri de gece uykularım çok rahatladı. Kendime şemsiyenin sapı şeklinde (J) bir yastık aldım. Uzun kısmına sarılıp, alt kısmını iki bacağım arasına alınca pek bir rahat ettim. Meğer çok büyük, sıkılırım, yatamam diye biraz ön yargılı davranmışım. Elimdeki diğer wedge yastığı da sırtıma yaslıyorum. Böylece daha derin uykular uyumaya başladım. Şikayet ettiğim bacak ağrılarım çok azaldı.

Uzmanlar hamilelerin sırt üstü yatmasını önermiyorlar. Göbeğin ve bebeğin ağırlığı annenin omuriliği boyunca uzanan kan damarlarına basınç yapıyormuş. Bu da anne ve bebeğe daha az kan akışına neden oluyormuş.  Bu nedenle hamilelerin yan yatmaları, özellikle sol taraflarına yatmaları öneriliyor. Sol tarafa yatmak kan akışına yardımcı oluyormuş. Böylece bebeğe daha çok besin sağlanıyormuş. Ayrıca yan yatma, böbreklerin sıvı atıkları vucüttan arındırmasını da kolaylaştırıyormuş. Bu da ayaklarımızın, bileklerimizin, ellerimizin su toplamasını azaltıyormuş.

Yukarıda bahsettiğim sebeplerle ben de mümkün olduğunca sol tarafıma yatmaya çalışıyorum. Hamilelik yastığımı sola, wedge yastığımı sağ tarafıma alınca gece yatmak çok konforlu oldu.

Bu hafta itibariyle 59,5 kiloyum. Göbeğim de büyüyor, bebeğim de. Hergün kendimi görünce değişikliği farke demiyorum. Ancak eskiden yapabildiğim bazı hareketleri yapamayınca göbeğimin büyüdüğünü idrak ettim. Mesela, spor ayakkabılarımın bağcıklarını bağlamakta zorlandım. Ayak tırnaklarıma oflaya poflaya oje sürebildim. Ellerim de biraz şişti galiba, alyansımı çıkardım.

Bu haftalardan itibaren bebekler dışarıdaki sesleri duyabilirlermiş. Ben de bebeğime müzik dinletmeye başladım. Beğendiğim müzikleri indirdim, bebeğime albümler yaptım. Hepsi çok güzel oldu. Uzmanlar bebeğin anne karnındayken dinlediği müzikleri hatırladıklarını söylüyorlar. Bebeğim doğunca onu emzirirken ve uyuturken bu müzikleri dinleteceğim.

Hamileliğimin başından beri belli bir yiyeceğe karşı aş ermem hiç olmadı. Ancak, erik diyince akan sular duruyor. Bu hep böyleydi. Erik mevsimi geldiğinden beri gözlerim marketlerde can eriğini arar oldu. Sürekli alışveriş yaptığım İtalyan marketinin manav bölümünde erikleri görünce ne kadar mutlu olduğumu tahmin edin. Erikleri küçük bir sepetin içinde sergilemişler. Elime bir poşet alıp, sepetin içindeki erikleri poşete doldurmaya başladım. Neredeyse sepette erik bırakmadım.Eşim güldü bana “bari sepeti koluna takıp çıksaydın” diye.  Ayıptır söylemesi ama şaşırın diye söylüyorum. Yaklaşık 1,5 kilo eriğe 21 dolar verdik. Kayınvalideme söylesem üzülür, bahçeleri erik dolu,” kızım erikler seni bekliyor” diyip duruyor.  Şimdi memlekette olmak vardı.

Hepinize sevgi dolu mutlu bir hafta diliyorum.

Gökçe

Gökçe’nin hafta hafta hamileliğini anlattığı tüm yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

***

21. hafta

Merhaba Sevgili Anneler ve Anne Adayları,

Hepinizin anneler gününü içtenlikle kutlarım. Ben bir anne adayıyım. Annelerin tarif edemediği o duyguları henüz tatmış değilim. Yine de henüz tanımadığım bebeğime sonsuz bir şefkat ve sevgi ile bağlandım. İçimdeki hareketleri hissettiğim zaman bu duygularım daha da artıyor. Göbeğim büyüdükçe bebeğime kavuşma zamanımın yaklaştığını hissediyorum.  Kim bilir bebeğimi kucağıma aldığımda nasıl hissedeceğim?  Kim bilir annelik nasıl bir duygudur? Annelerimizin “anne olunca anlarsın” dedikleri bu tarifsiz hissi tatmak için sabırsızlanıyorum.

Sevgili anneciğim, bana hayat verdiğin ve sevgi dolu bir anne olduğun için sana minnettarım. Yakında ben de anne olacağım. Sana anneanne olmayı tattıracağım. Bu seferki annelikten kolay olacak, torununu sevmenin mutluluğunu yaşayacaksın. Seni çok seviyorum canım annem, anneler günün kutlu olsun!

Bu haftanın en güzel olayı bir arkadaşımın anne olmasıydı. Ertan Efe o kadar güzel, o kadar küçük ki insan kıyamıyor. Melekler gibi uyuyor. İlk kez 3 günlük bir bebeği kucağıma aldım. Gözlerim doldu. Ertan Efe henüz emmeyi öğrenmeye çalışıyor. Görseniz nasıl mücadele veriyor. Memeyi alamayınca inceden ağlıyor. Annesi bebeğini emzirirken, altını değiştirirken ben de yanlarında prova yapmış oldum. Hatta bir ara Ertan Efe ağladığında geçen hafta bahsettiğim Harvey Karp’ın 5 S kuralını uyguladım. Ve çalıştı. Ertan Efe’yi yan yatırdık, sırtını hafif hafif pışpışlayıp sallarken kulağına shhhhh diye seslendim. Emziğini de verdik. Ertan Efe bir dakika içinde ağlamayı bıraktı ve sakinleşti. Hemen ardından arkadaşım emzirmeye devam etti. Doyunca da misler gibi uyudu. Ben de çok büyük bir iş başarmış gibi mutlu oldum, hemen havaya girdim. Göreceğiz bakalım benim kuzum nasıl olacak?

Dün gece bir rüya gördüm. Bebeğim henüz 8 aylıkmış ve doğum başlamış. Doktor 2 cm açılma var diyor. Nasıl ağlıyorum, nasıl ağlıyorum. “Bebeğim çok küçük, lütfen almayın, daha gelişmesini tamamlamadı, içimde kalsın” diyorum. Eşim kötü rüya gördüğümü anlayınca uyandırdı da fazla uzun sürmedi. Rüyalar insanın bilinçaltındaki düşüncelerinin yansıması sanki.  Ben 4,5 yaşındayken bir kardeşim oldu. 7 aylık prematüre olarak doğdu ve zatürree oldu. Ne yazık ki 4 ay sonra kaybettik. Ben çok hatırlamıyorum. Annem nasıl dayanmış, nasıl atlatmış kim bilir? Prematüre bebekler konusunda biraz hassasım galiba.

Bu hafta yoga dersindeki iki arkadaşımızın bebeği oldu. Hatta biri yoga dersinden hemen iki saat sonra eşiyle hastaneye gitmiş. O günkü derste yoga hocası arkadaşımıza bugün doğurabilirsin demişti. Bir şekilde anlamış olmalı.  Bazen acaba doğum sırasında yogada öğrendiğim nefes egzersizlerini, meditasyon tekniklerini ve rahatlatıcı hareketleri hatırlayacak mıyım diye kendime soruyorum. O zaman hatırlamayacak olsam bile şu anda yoga bana çok yardımcı oluyor. Gün içindeki yorgunluğumu atmak için öğrendiğim iki-üç hareketi yapıp rahatlıyorum. Özellikle geceleri bacak ağrısı ile uyanınca salona gidip hareketlerimi yapıp tekrar yatıyorum.

Hamileliğimin başından beri epizyotomi konusu beni çok endişelendiriyor. Bu konuda pek çok yazı ve görüş okuyorum. Doğum yapmış annelere soruyorum. Neredeyse epizyotominin uygulanmadığı bir doğum olmamış. Ancak burada iki fark var. Bazı doktorlar kontrolsüz muhtemel bir yırtığın önüne geçmek için önceden epizyotomi yapıyorlar. Bazıları ise doğum sırasında bir yırtık olacaksa onun doğal olması gerektiğini savunup epizyotomi yapmıyorlar. Türkiye’de genellikle doktorlar başından epizyotomi yapıyorlar. Burada ise doktorlar yırtık oluşacaksa eğer doğal olmalı görüşündeler. Epizyotomiyi ancak anne ve bebeğin sağlığı gerektirdiği takdirde uyguluyorlar. Evet korkuyorum, evet yırtık kelimesi bile kulaklarımı tırmalıyor. Doğal yırtık oluşması ihtimali bile beni tedirgin ederken, epizyotomi istemiyorum. Yogada öğrettikleri nefes alma tekniklerinin ıkınma sırasında yırtılma riskini aza indirdiğini öğrendiğimden beri evde nefes egzersizleri yapıyorum. Bir de yoga hocası perine bölgesindeki (yırtılan bölgeye deniliyormuş) kasları çalıştırmak için birkaç hareket gösterdi. Doğru uyguladığımdan pek emin değilim ama deniyorum. Epizyotomi hakkındaki tecrübelerinizi paylaşır mısınız? Epizyotomi uygulandı mı uygulanmadı mı? Bu konudaki görüşleriniz nelerdir?

Hepinize sevgi dolu mutlu bir hafta diliyorum.

Gökçe

Gökçe’nin diğer yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

***

20. hafta

Herkese iyi pazarlar,

Bu hafta ayrıntılı ultrason randevumuz için doktorumuzun önerdiği kliniğe gittik. Bebeğimi daha uzun süre ve daha net göreceğim için çok heyecanlıydım ve her şeyin yolunda olması için dua ediyordum. Doktor bebeğimizin tüm organlarını tek tek inceledi. Beynini, kollarını, bacaklarını inceleyip ölçümlerini yaptı. Hamileliğim boyunca kanamam olup olmadığını sordu. Hayır dedim. Aradan 5-10 dakika geçti yine aynı soruyu sordu. Ardından bir de testlerimi yaptırıp yaptırmadığımı sorunca endişelendim. “Neden sordunuz yanlış bir şey mi var” diye sordum. “Hayır, rutin sorular bunlar, doktorunuza raporumu göndereceğim, incelemeyi onlar yapacaklar. Sonuç iyiyse aramazlar ama kötüyse ararlar “ dedi. Haydaaa! Doktor Hanım bu soruları o kadar buz gibi bir ifade ve ses tonuyla soruyordu ve cevaplıyordu ki ister istemez içime kuşku düştü.

Sonra sıra bebeğimin kalbini incelemeye geldi. Fakat bizim oğlan karnı üstüne, sırtını ve popusunu karnıma dayamış şekilde, yatmış kıpırdamıyordu. Pozisyonunu değiştirmesi için tuvalete gittim, hatta tuvalette dans ettim bana mısın demedi. Doktor “he is not helping, he is not helping” diyerek bebeğime laf edince benim de annelik duygularım kabardı, bozuldum biraz. İçimden oğlum seni sevmedi, poposunu çevirdi yatıyor işte hıh! dedim.

Ertesi gün öğleden sonra hemen Dr. Bitran’ın ofisini aradım. Hemşire ile görüştüm. Her şey yolundaymış çok şükür. Bebeğim 400 gr. olmuş. Aferin sana oğlum büyüyorsun! Annen kurban olsun sana!

Bu hafta bebeğimizin pusetine karar verdik ve ısmarladık. Britax B-Ready puset ve Britax B-Safe araba koltuğunda karar kıldım. Amazon’da %30 indirime girdiğini görünce hiç beklemeden almaya karar verdik. Şimdilik bassinetini henüz almadım. Geçen bebeğim dergisinde rastladım. Bassinete Türkçe’de “portbebe” deniliyormuş. Gelecek hafta puset ve araba koltuğu gelince orasını burasını kurcalayıp sizlere daha ayrıntılı bilgi verebilirim.

Bu hafta Nilü ile buluştuk. Nilü’yü ve Emre’yi hepiniz tanıyorsunuz. Nilü ile aynı yerde yaşamamızın, benden önce aynı doktor ve hastanede doğum yapmış olmasının çok faydasını görüyorum. Bir sonraki aşamalar hakkında sürekli sorular soruyorum. Sağ olsun o da sıkılmadan cevaplıyor. İnsanın yakınında aynı süreçten geçmiş (aynı doktor, hastane vs.) tecrübeli birisinin olması büyük kolaylık. Doğum sürecinin nasıl olacağı, çocuk doktorunun seçimi, bebeğin sünneti, tavsiye ettiği ürünler gibi pek çok konuda bilgi ediniyorum. Konuşacak konular bitmeden Emre’nin uykusu geliyor. “Hadi tamam artık, size bu kadar yeter” diyor ve evin yolu tutuluyor. Emre o kadar güzel bir bebek ki, gözlerinin içi gülüyor, gülüşü insanın içini ısıtıyor. Maşallah maşallah tü tü tü!

Harvey Karp’in, meşhur “The Happiest Baby on the Block” kitabını okudum. Biraz erken okuduğumdan ileride unutmamak için önemli gördüğüm yerleri sarı fosforlu kalemle çizdim ve ilgili sayfalara renkli ayraçlar yapıştırdım. Harvey Karp bebeklerin anne karnında oluşumlarını yeterince tamamlamadıklarını, dünyaya 3 ay erken geldiklerini iddia ediyor. Bu ilk üç ayı 4. trimester olarak tanımlıyor. Bu yüzden sürekli ağladıklarını ve koliklerinin olduğunu söylüyor. Bebekleri sakinleştirmek için “5S” dediği bir tekniği öneriyor: 1. “Swaddling” kundaklama, 2. “Side/Stomach position” bebeği yan/karın üzeri yatırma, 3.  “Shushing” şşşşşşhhhh sesi, 4. “Swinging” sallama, 5. “ Sucking” emme.  Bu 5S metodunun doğru uygulanması halinde bebeğin mutlaka sakinleşeceğini söylüyor. Bu tekniklerden belki de sadece ikincisi haricinde hepsi yüzyıllardır uygulanan yöntemler. Şimdilerde ise birçok ebeveyn, bebeklerini kundaklamak, sallamak ve emzik vermek konularında çekinceli. Doğru uygulanmaları halinde ben de bu tekniklerin yararlı olacağına inananlardanım.

Harvey Karp kitabında teorik olarak anlattığı bu yöntemleri DVD’sinde görsel olarak anlatmış. Kitabı okuduktan sonra DVD’yi seyredince tekniğin nasıl uygulanması gerektiğini daha iyi anladım. Bulabilirseniz DVD’sini de mutlaka izleyin.

Sırada, Tracy Hogg’un Türkçe’ye  Bebek Bakım Sorunlarına Mucize Çözümler adıyla çevrilen Secrets of the Baby Whisperer: How To Calm, Connect, and Communicate with Your Baby kitabı ve The Baby Whisperer Solves All Your Problems: Sleeping, Feeding, and Behavior kitabı var. Bu ikinci kitap Türkçe’ye çevrilmemiş sanırım. Bu kitabın diğer kitabın bir benzeri ve tekrarı olduğuna dair bir izlenimim var. Sizlerden bu kitabı okuyanınız var mı? Varsa, görüşlerinizi nelerdir?

Çocuk bakımı ile ilgili iki kitap aldım. Okuyup öğrendiklerimi unutmamak için hamileliğimin sonuna doğru okumayı planlıyorum. Biri, Amerikan Çocuk Doktorları Birliği’nin Caring for Your Baby and Young Child kitabı, diğeri ise Heidi Murkoff’un Türkçe’ye “Bebeğinizin İlk Yılında Sizi Neler Bekler” adıyla çevrilen “What to Expect the First Year” kitabı. Konuları soru-cevap şeklinde tasniflediği için eşim Heidi Murkoff’un kitabını beğendi. Merak ettiği konuları okuyor, sonra öğrendiklerini bana anlatıyor.

Gelecek hafta görüşmek üzere, sağlıcakla kalın.

Gökçe

Gökçe’nin diğer yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

***

19. hafta

Herkese iyi pazarlar,

Geçen hafta puset ve araba koltukları ile ilgili verdiğiniz bilgi ve tavsiyeler için hepinize çok teşekkür ederim. Ne istediğimi ve neyin gerekli olduğuna dair epey fikir edindim. İşte zaten bu yüzden tecrübeli annelere sormak önemli.  Alışverişimi yapınca sizi aldığım ürünlerden haberdar edeceğim.

19. haftamızda doktor randevumuz vardı. Bir ay aradan sonra bebeğimi göreceğim için çok heyecanlandım. Bu seferki randevum Dr. Rivera ileydi. Türkiye’deki doktorumdan aldığım ikili testin sonuçlarını yanımda götürdüm. Dr. Rivera sonuçlarımı gayet olumlu buldu ve başka bir test yapmaya gerek olmadığını söyledi. Amerika’da her muayenede ultrasona girilmiyor. Ancak ben yaklaşık 2 aydır kendisine kontrole gitmediğim için doktorum ultrasonda bebeğimi görüp incelemek istedi. Cinsiyetine bakıp teyit etmek istedi ama bizimki göstermedi. Pek hareketli değildi, yüzünü de doğru dürüst göremedik bu sefer. O sabah biraz gergin uyanmıştım. Hem kramplarım hem de ertesi günkü doktor randevusunu düşünmekten gece iyi uyuyamamıştım. Acaba bebeğim gerginliğimi hissettiğinden midir pek hareketsizdi diye düşündüm. Zaten doktor beş dakikadan fazla ultrasonla bakmadı. Bu seferden ben pek tatmin olmadım. Dr. Faruk Bey’e (Buyru) İstanbul’dayken iki kere gitmiştik. Ultrasonda oldukça detaylı bir şekilde bebeğimizi incelemiş, bir de elimize 10 dakikalık ultrason CD’sini vermişti. Sonra defalarca bebeğimizi izlemiştik.

Dr. Rivera 20. haftada detaylı ultrason yapılmasını istedi. Bunun için ayrı bir doktora gideceğiz. Ben haftaya salı günü için randevumu aldım. Türkiye’de neredeyse 3 ay öncesinden 20. hafta için Prof. Dr. Atıl Yüksel’den randevumu almıştım. Ancak o hafta İstanbul’da olamayacağım için randevumu iptal edeceğim. Kim bilir benim boşalttığım yer belki birine yarar.

Bebeğim bir ayda epey büyümüş. Başından poposuna kadar yaklaşık 14,5 cm olmuş. Tam vücudu ultrasonun ekranına sığmıyordu. Doktor bacak boyunu ölçmedi, ben de heyecandan sormayı unuttum. Tahminimce ve Baby Center’a göre baştan ayağa 20-22 cm kadar olmalı. Yine Baby Center’a göre ağırlığı ise 250 gr civarı. Evet, oğluşum büyüyor. Ben de iki haftadır hareketlerini oldukça iyi ve sık sık hissediyorum. Gün içinde defalarca fıkır fıkır oynuyor. Oğlumun açlığa hiç tahammülü olmayacak galiba. Ben ne zaman acıksam tekmelemeye başlıyor. Demek ki o da acıktı diyorum. Bana “anne hadi git bir şeyler ye artık” diyor.

Doktor kayıtlarına göre 8 pound yani 3,6 kg almışım. Benim evdeki tartıma göre 4,3 kg almış durumdayım. İki saatte bir acıkıyorum. Ara öğünlerde meyve veya yoğurt yiyerek hafif bir şeylerle geçiştirmeye çalışıyorum. Fazla kilo almamak için endişeleniyorum ama ne yapabilirim sürekli açım, aç! Bir yandan da hazımsızlık ve midemdeki gaz sorunu hala devam ediyor. Dün yediğim karpuz yüzünden öyle bir sancılandım ki ağrıdan tansiyonum düştü. What to Expect’in websitesinde okuduğum bir yazıya göre 20. haftalarda gaz sorununun artması normalmiş. Bebeğim büyüdüğü için, büyüyen rahim bağırsaklara baskı yaparmış.  Besinler kan yoluyla daha iyi emilsin diye sindirim de yavaş olurmuş. Tabi bunlar da hazımsızlık ve gaz sorununu beraberinde getirirmiş. Bu gaz baloncukları bebek için zararlı değilmiş. Aksine bebek bu seslerden pek eğlenirmiş.

Bu hafta gece yarısı bacağıma giren kramplar yüzünden hiç iyi uyuyamadım. Bir sağa bir sola dönmekten uykum bölündü. Sebebini magnezyum eksikliğimin hala giderilmemiş olmasına bağladım. İstanbul’daki doktorum bana kramplarım için suda eriyen magnezyum tozu vermişti. Her gün bir paket olmak üzere 15-16 gün kadar düzenli olarak devam ettim. Ancak ben hem ilaç içmeyi sevmem hem de bu toz halindeki portakal tadındaki ilaçlardan nefret ediyorum. Haliyle magnezyum içmeyi yarım bırakmıştım. Şimdi tekrar başlayıp kalan paketleri bitireceğim. Hala kasılmalar ve ağrılar devam edecek olursa doktorumu arayacağım. Sanırım artık, aldığım küçük boy hamilelik yastığının yerine J harfi şeklindeki büyük boy bir yastık edinmem gerekecek.

Bu hafta içi aniden plansız küçük bir tatil yaptım. Eşimin Key Largo’da (Miami’ye 1,5 saat uzaklıkta) iki günlük bir toplantısı vardı. Doktor randevumuzun olduğu gün beni eve bıraktıktan sonra yola çıkacaktı.  Fakat o günkü toplantının saati aniden öne alındı.  Beni eve bırakmak yaklaşık 1,5 saat kadar zaman kaybettireceği için beni de yanında götürmek zorunda kaldı. Üzerimdeki pantolon-tişört ve yanımda başka hiçbir şey olmaksızın durumu kabullenip, eşimle yola koyulduk. Eşim toplantıya girince hemen bir yerlerden bir mayo ve bir elbise satın alıp kendimi sahile attım. Elimde ne bir kitap, ne bir tablet, öylece boş boş yattım. Telefonumun da şarjı bitince dünyayla ilişkim kesilmiş gibi geldi. Oysaki tam tersi, denizin turkuaz rengini seyrederken, ağaçlardaki kuşların sesini dinlerken, etraftaki sincapları izlerken dünyayla ilişki kurdum. Gördüklerimi oğluşuma anlattım. O anda kucağımda olsaydı birlikte neler yapacağımızı hayal ettim. Kafamı boşaltım, rahatladım, tazelendim sanki. O sabah gergin kalkmama rağmen gün çok güzel bitti.

Gökçe’nin tüm yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

***

17. hafta

Yeni bir haftaya merhaba,

Bu hafta yakın arkadaşım Carol’un evinde kızlar yemeği vardı. Türkiye’den döndüğümden beri hepsini bir arada görmemiştim. Ben içeri girer girmez çığlıklarla karşılandım. Hepsi benden önce göbeğime merhaba dediler. Arkadaşlarımın göbeğime dokunmalarından hiç rahatsız olmuyorum. Aksine hoşuma gidiyor. Bazı hamileler hoşlanmıyorlarmış. Arkadaşlarım bebeğime sempati duyuyorlar, benim için heyecanlanıyorlar. Bu da beni mutlu ediyor. Hatta Brezilya’lı bir arkadaşım beni her gördüğünde göbeğimle Portekizce konuşuyor. Bebeğime Portekizce öğretecekmiş.

Arkadaşlarımın hepsi çok iyi göründüğümü söylediler. Nasıl yani, nasıl görünmem gerekiyordu ki diye içimden geçirdim. Yoksa hamile gibi görünmüyor muyum diye sordum. “Yok yok canım gayet hamilesin” dediler. Ha tamam o zaman! Hamile görüneyim artık, dışarıdan besbelli olsun değil mi ama. İki anne arkadaşımdan biri ilk hamileliğinde berbat göründüğünü, balon gibi şiştiğini, çok aksi ve sevimsiz bir kadın olduğundan bahsetti. Bu iki anne arkadaşım başladılar doğum hikâyelerini anlatmaya. Birinin hikâyesi çok ilginç! Gerçekten bunu anlatan benim arkadaşım olmasa ve kendinden bizzat duymasam inanmakta güçlük çekerdim.  Arkadaşım en büyüğü 21, en küçüğü 16 yaşında olmak üzere üç çocuk annesi. Üçüncü bebeğinde doğum sancıları başlayınca eşi ile beraber hastaneye gitmişler. Arkadaşımı hemşireler bir sedyeye yatırıp, odaya almışlar ve doktoru çağırmaya gitmişler. Eşi de su almak için odadan çıkmış ve döndüklerinde arkadaşım çoktan doğurmuş bile. Tam 17 dakika içinde evet, hem de sedye üstünde. Kocası odaya girince bebeğin kafasını görmüş ve çığlığı basmış. Hemen hemşire ve doktor gelmişler. Arkadaşım “ben bu doğuma beş kuruş para vermem, kendim doğurdum” diye espri yapmayı da ihmal etmemiş!

Sevgili arkadaşlarım beni dün gece çok mutlu ettiler. Bebeğim için hediyeler, hatta şimdiden Baby Shower’ımı düşünerek süsler almışlar. O kadar mutlu oldum, o kadar duygulandım ki. Kim bilir Baby Shower ne kadar heyecanlı olur!

Bu haftanın en heyecanlı haberi bebeğimin ilk tekmesini hissetmem oldu. Tarih 12 Nisan. O akşam bir Hint restoranına yemeğe gitmiştik. Acaba bebeğim yediğim baharatlı yemeklere mi tepki gösterdi? “Anne ne yedin yahu? Püff! Havalandır bakayım şurayı!”

İçimde iki tane arka arkaya baloncuk patlaması gibi bir şey hissettim. Çoğunlukla içimde hissettiğim gaz baloncukları iken bu seferki farklıydı. Ayırt ediliyordu. Ciddi ciddi bebeğimin ilk hareketlerini hissettim.

Yaşadığım hamilelik şaşkınlıklarını anlatarak bu haftanın yazısına son veriyorum.

1. Bir akşam televizyonda Miami Heat’in basket maçını izliyorduk. Maç başlamıştı. Eşime “maç kaçıncı trimesterda? diye sordum. Çok güldük. Eşim “son iki ayı oynuyorlar” dedi J
2. Dışarı çıktığım bir gün eşimin arabasını aldım. Elimdeki birkaç parça eşyayı bagaja koyduktan sonra kendi oturduğum yolcu kapısına yöneldim.

Bakalım bu listeye hamilelik sonuna kadar neler eklenecek?

Haftaya görüşmek üzere.

Gökçe

***

16. hafta

İyi pazarlar BlogcuAnne Okurları,

Bu hafta dört gözle beklediğim hamilelik yogasına başladım. Hamilelik öncesinde ve hamileliğimin ilk 10 haftasında genel yoga derslerine devam ediyordum. Hamilelik yogası benim için yeni bir tecrübe oldu.  Yoga hocası çok hoş bir kadın. Tam yoga felsefesine uygun bir giyim tarzı ile içeri girince “bu hamilelik yogası nasıl birşey ne yapacağız biz şimdi acaba” diye merak ettim. Aklıma Cem Yılmaz’ın yoga hocası esprisi geldi. Hani şu Hindistan’dan yoga hocası geliyor, hepimiz aydınlanıyoruz, sevgisi de içimizde içimizde…. Hay sen çok yaşa Cem Yılmaz güldürdün beni.

Sınıfta beş kişiyiz. İlk seansımız birbirimizi tanımakla başladı. Kaç haftalık hamileyiz, kaçıncı bebeğimiz, bebeklerimizin cinsiyeti nedir gibi bilgileri paylaştık. Benim gibi 15., 16. haftasında olan iki hamile var. Diğer iki hamile ise 35. haftalarında ve uzun süredir bu yoga dersini takip ediyorlarmış. Asıl bana sürpriz olanı şey bu beş kişiden üçünün doktorunun Dr. Bitran olmasıydı. Ne tesadüf değil mi? Dr. Bitran’ı Miami’de tanımayan yokmuş meğer. Hatta Dr. Bitran bu hamilelerden birinin de dayısıymış. Ben Türk olduğumu söyleyince epey sohbet ettik. Daha önce hem Elif de bahsetmişti. Dr. Bitran’ın anne tarafı İzmir’liymiş.

Yoga dersinin ilk seansı daha çok rahatlama, doğumu kolaylaştırabilecek hareketler ve nefes üzerineydi. İtiraf etmeliyim ki çok sevdim. Hakikaten faydası olduğuna inandım. Yoga hocası seans boyunca hepimizle tek tek ilgilendi. Hareketleri doğru yapmamıza yardımcı oldu. Bazı hareketleri hergün mutlaka yapmamızı önerdi ama ben o hareketleri unuttum bile. Önümüzdeki hafta daha çok dikkat edeceğim.

Yoganın en önemli faydası fiziksel açından doğum yapmayı kolaylaştırmakla birlikte doğum sonrası da daha çabuk iyileşmeyi ve eski şeklimize hızlı geri dönmemizi sağlamasıymış. Nefes alma teknikleri ise doğum sırasında rahatlamayı ve sakin kalmayı öğretiyormuş.  Doğum sırasında ağrı ve korku içinde olduğumuzda vücudumuz daha çok adrenalin ve daha az oksitosin hormonu üretiyormuş (doğumu ilerletmeye yarayan bir hormonmuş). İşte doğru nefes alma ve verme ile stresimizi kontrol altına alıp rahatlayabilirmişiz. Bakalım göreceğiz.

Bu hafta uyku problemime kalıcı bir çözüm buldum. Ben yan yatarak uyuyanlardanım. Göbeğim büyüdükçe yana doğru devrilirip sanki aşağıya sarkan bir torba gibi ağır gelmeye başladı. Evdeki ince bir battaniyeyi katlayıp göbeğimin altına destek yaparak soruna kendimce geçici bir sorun buldum. Sonra hamile bir arkadaşım hamile yastığı aldığını çok memnun kaldığını söyledi. Hamile yastıklarını biliyordum. Hani şu C, J ve U şeklinde olanlar. Bunlara “body pillow” deniliyor.  Fakat o kadar kocamanlarki yatakta adeta üçüncü bir kişi gibiler. Şu U şeklinde olanı yatağa alsam kocamı yataktan atmam lazım Bu kadar kocaman olmayan sadece göbeğe veya sırta destek veren bir ürün mutlaka vardır deyip bir araştırma yaptım. Tam da istediğim gibi küçük bir ürün karşıma çıktı. Üçgen prizma şeklinde daha çok bir kaşar dilimine benziyor, “wedge pillow” deniliyor. Hakkında pek çok olumlu müşteri görüşü okuyunca satın aldım. Şimdi göbeğimin altındaki destekle daha rahat uyuyorum.

Dün hamile kıyafeti ihtiyacım için Destination Maternity ve Gap Maternity mağazalarını dolaştım. Her iki mağazada da aradığımı bulamadım ve biraz hayal kırıklığına uğradım. Destination Maternity’de çeşit çok ama zevkli şeyler az. Gap Maternity hem renkleri hem de düşük panelli giysileri açısından daha hoşuma gitti. Ben önümüzün yaz olacağını düşünerek elbise, şort ve etek aradım. Destination Maternity’de elbiselerin renkleri ve desenleri çok demodeydi. Pantalon ve şortlar fena değildi. Onların panelleri çok yüksekti ve naylon karışımdan yapılmışlardı. Önümüzdeki yaz sıcağında göbeğimin üzerinde, neredeyse göğsüme kadar gelen panellerin beni çok sıkacağını düşündüğümden pek çok seçeneği direkt eledim. Eteklerin de aynı yüksek panel sorunları vardı. Bu mağazada bazı bilenen markaların da hamile kolleksiyonları var ama pahalı. Normalde devamlı giyeceğiniz bir kot pantalona, eteğe o paraları verebilirsiniz belki ama beş-altı ay giyilecek bir giysiye insan o kadar parayı vermeye kıyamıyor doğrusu. Dikkat ettim de bu kolleksiyonlarda yüksek panel kullanılmamıştı. Yirmi çeşit giysiyi denedikten sonra bu mağazadan düşük panelli bir şort alıp çıktım.

Şimdi tecrübeli hamile ve annelere bir sorum var. Denediğim bir pantalon üzerime gayet güzel tam geldi. Düşük panelli olduğu için büyüyecek göbeğim için de rahat rahat yer var. Sorum şu: ileride daha da genişleme ihtimaline karşı bir beden büyük pantalon mu almalıyım yoksa hali hazırdaki bedenim ne ise bu tamam mıdır? Bu konuda okuduğum yazılarda bedeninize göre giysi alın diyordu. Sadece ikiz bekleyenler için bir beden büyük giysi öneriliyordu. Halihazırda yaklaşık dört kilo almış bir hamile olarak bu beden işini nasıl çözmeliyim? Ne dersiniz?

Bu haftalık benden haberler böyle. Haftaya görüşmek üzere. Sağlıcakla kalın,

Gökçe

***

15. hafta

***

13. hafta

İyi pazarlar sevgili Blogcu Anne Okurları,

Bu hafta birinci trimesterin son haftası. Birinci trimesterin en sevimsiz rahatsızlığı olan mide bulantılarım ve kokulara karşı hassasiyetim nihayet azaldı. Hazımsızlık sorunum devam etse de idare ediyorum. Birkaç arkadaşımın hazımsızlık sorunu altıncı aya kadar devam etmiş. İştahım yerine geldi ama güzelce yedikten sonra bir saat kadar balon gibi oluyorum. Ben eskiden nasıldım unuttum. Artık yemek pişirebiliyorum. Yine de dikkat ediyorum. Hala soğan ve sarımsak kokusu ağır geliyor.

Enerjimi toplayıp kendimi biraz daha iyi hissedince tekrar spor yapmaya başladım. Eşimin iş yerinin bize ayarladığı yerde şansıma güzel bir spor salonu ve havuz var. Yüzmeye uzun bir ara verdiğim için başlarda çabuk yoruldum. Salonda spor yapmak daha kolayıma geldi. Eskiden yaptığım hareketleri kendimi zorlamadan ve yormadan yapmaya çalışıyorum. Yürüyüş bandında yürüyorum. Hamilelikten önce normalde yaptığım hareketleri ağırlıksız yapıyorum. Önemli olan tekrar yapmak ama abartmamak.  Yorulduğunuz anda bırakmak. Bana en iyi gelen kürek hareketi. Sırtımı kuvvetlendiriyor. İleriki aylarda çok faydasını göreceğimi umuyorum. Ancak göbek büyüdüğünde bu hareketi yapamayacağım. Taa üniversite yıllarından beri aksatmadan spor yapan sevgili kocam spor konusunda bana çok destek oluyor, hatta resmen koçluğumu yapıyor. İnternetten hamile kadınların hangi hareketleri nasıl yapması gerektiğini araştırıyor. Aynı performansı kendisinden hamileliğin son aylarında gideceğimiz kurslarda da bekliyorum.  Hamile kadınların spor yapması teşvik ediliyor ama normalde rutin olarak spor yapmayanların mutlaka doktor veya spor eğitmenlerine danışarak yeni başlayanlara yönelik hareketleri yapmaları önemle vurgulanıyor.

Bu hafta kendimi dışarı attım. Gezdim, bol bol yürüdüm. Arkadaşlarımla görüştüm. Çoğu anne veya anne adayı olan arkadaşlarımla bol bol fikir alışverişinde bulundum. Tecrübeli anne arkadaşlarıma aklımdaki sorularımı sorup rahatladım Bazı arkadaşlarım çok fazla okuyup araştırmamı esprili bir şekilde  eleştirdiler. Araştırmalarım ve soruşturmalarım sonucu bebek bakım ve beslenmesi ile ilgili araç-gereçler hakkında şimdiden bilgi sahibi oldum. Alışveriş listemi oluşturmaya başladım. Belki erken davranıyorum, belki çok okuyorum, soruyorum ama sonunda aklıma yatan yol, yöntem veya aracı buluyorum.

Bebeğimin her hafta gelişip büyüdüğünü hissediyorum.  Bu hafta kasıklarımda ağrılar vardı. Bu his beni bir yandan bebeğim büyüyor diye mutlu etti. Şu sıralar pek farkedemesem de göbeğim de büyüyor. Büyürken de çatlamasın diye hamileliğimi öğrendiğim günden itibaren kremlenmeye başladım. Palmers’in kakao kremi ve Jason’un E vitamini yağını (5,000 I.U.) sürüm sürüm sürünüyorum. Bakalım işe yarayacak mı? Gerçi çatlak oluşumu tamamen genetikmiş. Aslında gerilmeler derinin alt tabakalarında olurmuş, bu yüzden de en iyi ilaç suymuş. Deriyi susuz bırakmak çatlaklara yol açarmış. Şu çatlaklardan çok korkuyorum desem inanır mısınız?

Son zamanlarda farkettiğim bir şey daha var. Oturduğum yerden kalkarken veya yatakta bir yandan bir yana dönerken kramplarım oluyor. Kesinlikle boylu boyunca sırt üstü yatamıyorum. Biri bacaklarımdan ve kollarımdan çekiştiriyor gibi karnım geriliyor. Mutlaka bacaklarımı hafif içeri çekerek yan yatarak uyuyorum.Yatış pozisyonlarındaki sıkıntılarımın bu kadar erken başlaması normal midir? Ani dönüşler yapınca da kramp giriyor, gece uykudan uyanıyorum. Bir de annem sürekli yüksek bir yere uzanmamam konusunda tembihliyor. Ben pek kulak asmazken bu hafta bir kaç kere bu hareketi yaparken kasıklarıma kramp girdi. Bu kramplar beni biraz endişelendirdi.

Hamileliğin altın çağı denilen ikinci trimesteri heyecanla bekliyorum.

Hepinize kucak dolusu sevgiler,

Gökçe

***

12. hafta

Merhaba Blogcu Anne okurları,

Bu haftanın en önemli konusu Türkiye’deki doktorumuzla ilk randevumuzdu. Hemen doktorumu beğendiğimi ve içime sindiğini söylemekle başlayayım. Doktorum oldukça sakin, sıcakkanlı ve çok ilgiliydi. Türkiye’deki doğum prosedürü, testler, kontroller hakkında bilmek istediğim tüm sorularıma sabırla ve ayrıntıları ile cevap vermesi çok hoşuma gitti ve beni çok rahatlattı. Pek çok sorumun cevabını biliyorum artık. Bana sadece nerede (Miami mi, İstanbul mu?) doğum yapmak istediğime karar vermek kaldı. İki tarafın da eksileri ve artıları var. Bunları zamanı gelene kadar iyice düşünüp kararımızı vereceğiz.

Türkiye’de doğum ile ilgili olarak benim için en önemli unsur olan normal doğum yapacağım güvenilir bir doktor bulma konusu giderilmiş oldu. Bundan sonra iş hastane seçimine gelecek. Bunun henüz zamanı var, yavaş yavaş araştırmaya başlarım.  Bir de sigorta konusu var. Amerika’da özel sağlık sigortamız var fakat burada yok.  Türkiye’de sigorta sisteminde doğum masraflarının karşılanıyor olabilmesi için hamile kalmadan bir sene veya 6 ay öncesinden özel sigorta yaptırmak gerekiyor. Bu sebeple biz geç kalmış oluyoruz.  Asıl merak etttiğim ise; SSK, özel hastanelerde doğum masraflarını karşılıyor mu? Karşılıyorsa ne kadarlık bir kısmını karşıyor? Bu konu hakkında bilgisi olanlar paylaşırlarsa çok sevinirim.

Tekrar doktorumuzla randevumuza dönecek olursam; beni en çok heyecanlandıran bebeğimi tekrar görmek oldu.  Ne kadar çabuk büyüdüğüne, hareketlendiğine inanmadım. Başından poposuna 5.5 santim, başından ayak uçlarına kadar ise yaklaşık 8.5 santimmiş. Hızla büyüyor. O kadar hareketli ki, hiç durmadı. Sanki biliyormuş gibi kendisini seyrettiğimizi tüm marifetlerini sıraladı. İncecik bacakları ile tekmeler atıyor, küçücük ellerini yüzüne götürüyor, geriniyor. Dönüp duruyor. Parmaklarını ağzına götürüyor, dayısı gibi bebekliğinde parmak emecek galiba. Ellerini kalbinin üzerine birleştiriyor sanki sizi seviyorum der gibi.  Ah yavrum biz de seni o kadar çok seviyoruz ki, ailede herkes sadece senden söz ediyor. Şimdiden herkesin göz bebeği oldun!

Bu kontrolümüzde testlerimiz yapıldı. Doktorum bebeğimin ense ölçümünü yaptı. Normalmiş, çok rahatladık. Hemşire kan testleri için benden kan aldı. Test sonuçlarımızı da iki gün önce öğrendik. Onlar da normalmiş. İçimiz tamamen rahatladı. Kilomu ölçtük. Bu hafta kilo 54.8 kiloyum. Hamileliğime başladığımda 53 kiloydum. Doktorum bunun normal olduğunu, göbeğim şimdiden belirmeye başladığı için acaba hızlı kilo alıyor muyum diye endişe etmememi söyledi. Geçen hafta iki kez tansiyonum hızla düştü, bayılmama ramak kalmıştı. İkisi de sabah banyodan sonra saçımı kuruturken oldu. Hem başıma tuttuğum sıcak kurutma makinesi, hem de henüz kahvaltı etmemiş olmamın buna sebep olduğunu düşünüyordum ki haklı çıktım.

Bu hafta değinmek istediğim bir başka konu da hamilelikte beslenme konusu. Hamilelikte beslenmemize her zamankinden daha çok özen göstermeliyiz.  İşte bu besinlerin olmazsa olmazı DHA’dır. DHA bebeklerin sinir sistemi, beyin gelişimi için gerekli bir yağdır. Balık (en çok da somon balığında), yumurta, et, ceviz ve yeşil yapraklı besinlerde bulunmaktadır. Mide bulantılarım ve koku hassasiyetim nedeniyle hala balığı eskisi kadar yiyemiyorum fakat diğer besinlerden almaya çalışıyorum. Ayrıca içeriğinde DHA bulunan bir prenatal vitamin alıyorum. Hamileliğime hazırlanırken de folik asit yanında DHA açısından balık yağına göre daha zengin olan Krill Oil tableti alıyordum.

DHA’nın önemi ile ilgili arkadaşım Eren’in (Fertilite Rehberi) çok güzel bir yazısı var. Mutlaka okumanızı tavsiye ederim.  Hamile kalmadan önceki sürecimde Eren’in fertilite ile ilgili olarak sağlıklı beslenme ve fertilite konusundaki bilgi ve önerilerinden oldukça faydalanmıştım.  Yoganın fertiliteye ne kadar olumlu bir etkisi olduğunu bilmiyordum.  İlk yazımda bahsettiğim ateş ölçme yöntemi ile fertil olunan dönemin hesaplanma yöntemini de Eren’den öğrenmiştim ve çizelgemi her gün beraber takip etmiştik. Hamile kaldıktan sonra da bana yardımcı olmaya devam ediyor.  Bitmeyen şahane sorularıma sıkılmadan cevap vermiş ve hala vermektedir! Ha bi de keçi sütü hakkındaki ön yargımı da gidermiştir. Kokar diye yanına yaklaşmıyordum, şimdi sadece keçi sütü içiyorum. Hatta kayınpederim bahçelerine benim için keçi alacakmış

Bu haftalık benden bu kadar. Hepinize kucak dolusu sevgiler,

Gökçe

***

11. hafta

Merhaba Blogcu Anne okurları,

Bebeğim bu hafta incir büyüklüğüne ulaşmış. Ne çabuk büyüyor. Artık içeride hareketlenmeye başlamış bile. Esniyormuş, tekmeliyormuş. Gerçi bu hareketleri en az bir iki ay daha hissetmezmişim. İlk defa hareketini hissedeceğim anı heyecanla bekliyorum.

Bebişimin büyümesiyle birlikte bu hafta karnım gözle görülür şekilde belirginleşti. Artık pantolonlarımın içinde rahat edemez oldum. Üç dört gün boyunca pantolonumun düğmesini açarak dolaşınca artık hamile giysisi alışverişinin vaktinin geldiğine karar verdim. Halbuki 4 aya kadar idare edebileceğimi düşünüyordum. Dün ilk hamile pantolonumu aldım. Pantolonların beli ayarlanabilir olduğu için oldukça geniş yapılmış. İlk denememde “bunu ben nasıl giyeceğim, ne biçimsiz şey bu” dedim. Satış görevlisi kıvrak bir hareketle pantalonun arkasındaki lastiği sıkıverdi. Pantalon da üzerime oturuverdi.  İstanbul’da hamile kıyafetleri satan mağazalar hakkında pek bir bilgim yok.  İstinye Park’a gidip birkaç mağazaya bakabildim. Tavsiye edebileceğiniz mağazalar var mı?

İtiraf etmeliyim hamile kıyafeti alışverişi pek hoşuma gitti. Satış görevlileri çok sevecen ve ilgiyle yardım ediyorlar, mağazada karşılaştığınız başka hamilelerle hemencecik sıcak sohbetlere dalıyorsunuz.  Benim yaşlarımda bir hamile kadın ile sohbete daldık. 5.5 aylık hamileymiş. Göbeği benimkinden azcık daha büyüktü. 11 haftalık göbeğim onunkine kıyasla büyük o zaman diye düşünüp kendimi kötü hissettim. Çok mu hızlı kilo alıyorum acaba? 5.5 aya gelince kocaman olurum artık diye hayıflandım. Tabi kişiden kişiye değişiyordur ama yine de hamilelik hali işte, insan düşünmeden duramıyor.

Bu senenin ilk karını bu hafta görmüş oldum. Bu kadar soğuk havayı uzun süredir görmemiştim. Ne kadar sıkı sıkı giyinsem de üşüdüm. Miami’nin havasına çok alıştığımdan dolayı hemen hasta oluverdim. Kronik sinüzitim nüksetti.  Başım ağrıyor, burnum tıkanık ve kendimi hiç enerjik hissetmedim.  Bu hiç iyi olmadı. İlaç da kullanmadan bakalım nasıl atlatacağım. Halbuki hava güzel olsaydı, ne hayallerim vardı.  Fotoğraf makinemi alıp boğazda yürüyüş yapacak, İstanbul fotoğrafları çekecektim.

Sizlerden ve arkadaşlarımdan aldığım doktor tavsiyeleri üzerine araştırmalarımı yapıp, doktoruma karar verdim. Cuma günü Türkiye’deki doktorumuzla ilk randevumuza gitmiş olacağım. Bebeğimin ense ölçümü ve Trizomi 18 ve 21 testleri yapılacağı için çok heyecanlıyım. İçim güzel hisler dolu, endişeli değilim, herşeyin yolunda olduğunu düşünüyorum ve dua ediyorum. Bebeğim sağlıklı olsun başka bir şey istemiyorum.

Gelecek hafta görüşmek üzere sağlıcakla kalın!

Gökçe