"Hamileliğin Yan Etkileri" etiketli tüm yazılar

Son zamanlardaki uyanınca ağzıma bir şeyler atma ihtiyacı beni çok çaresiz ve sinirli hissettiriyordu… Gözüm hiçbir şey görmüyordu. Normalde ilk işim Deniz yesin diye kahvaltı hazırlamak olduğundan aynı şeyi yapmaya çalışıyordum. Ancak aç karnına başkasına yiyecek bir şeyler hazırlamak dünyanın en zor, en sinir bozucu şeyi olsa gerek ki sinirim tepeme çıkıyor, o an karşıma kim gelse dağlamak istiyordum. Sonunda Deniz’in Babası çareyi buldu: “Sevgilim… Hani uçaklarda derler ya… Oksijen maskelerinin düşmesi halinde çocuklu yolcularımızın önce kendi maskelerini, daha sonra çocuklarının maskelerini takmaları gerekmektedir diye… İşte o misal, sen de önce ağzına bir şeyler atıştır, ondan sonra yavrumuzun yemeğiyle ilgilen. Yoksa hayra varmayacak bu işin sonu.”

Bir yandan dur durak bilmeyen mide bulantıları, bir yandan da gitgide açılan iştahım oldukça tuhaf bir tablo yaratıyor. Sürekli bir şeyler yemek isteyen, yiyen, ve sonra da yediğinden öğüren hoşnutsuz bir yaratık haline geldim.

Şu fani dünyada kendimle ilgili beğendiğim bir şey varsa o da ince belimdir. Daha doğrusu öyleydi — bu haftaya kadar. Daha önce de söylemiştim, son üç aydaki yorgunluk, uykusuzluk, beş dakikada bir tuvalete gitme, bel ağrısı, kasık ağrısı ve daha nice şikâyetler sayılmasa hamileliğin en sinir zamanları bu ilk dönemleri. Onca sıkıntı yaşıyorsunuz – ha bire tuvalete koşturmanın yanı sıra bir yandan da hazımsızlık ve tıkanıklık problemleri, baş ağrıları, bulantılar, metalik tatlar, vesaire vesaire… Ve ortada gözle görülür bir şey de yok.

Bu haftanın en akılda kalıcı olayı İki Numara’nın kalp atışlarını duymamız oldu. Bundan yaklaşık iki buçuk hafta önceki randevumuzda kalp atışı henüz başlamamıştı. O yüzden bugün artık görmemiz şarttı. Nitekim doktor ultrasonu yaparken karşımdaki ekranda sadece yanıp sönen kalp atışını görmekle kalmadık, sesini dışarıya verince de bu-bum! bu-bum! şeklindeki gümbürtüye şahit olduk.

Deniz’e hamileyken de ilk başlardaki en büyük sıkıntım uykuydu. Mide bulantısı daha sonra başlamış ve baş edilir düzeyde kalmıştı. Ama uyku hali öyle baskındı ki, evden çalıştığım bir gün işyerimle yaptığım yaklaşık 1 saatlik bir telekonferans görüşmesinin neredeyse 20 dakikasında uyuyakalmış, “Sen de aynı fikirde misin Elif?” seslenişleri sonunda tatlı uykumdan uyanmak durumunda bırakılmış ve ne diyeceğimi şaşırmıştım.