"Iki Yaş Sendromu (Terrible Two’s)" etiketli tüm yazılar

Eminim bu başlığı okuyup da “Vay be! Demek hallettiler tuvalet işini!” diye düşünenler olacak. Hatta bu düşünenler arasında Deniz yaşlarında çocukları olan anneler varsa için için kıskanacaklar bile belki… Kıskançlığa, hasede gerek yok. Nitekim başlıkta belirttiğim azim benim değil, Deniz’in azmi… 10 gün boyunca, tuvalet eğitimine fiziksel olarak hazır olduğunu kanıtladığı halde henüz bezden vazgeçmek istemediğini nihayet açıkça belirten, okuldaki öğretmeninin “Burada hiç problem yok. Biz ‘Çişin var mı’ diye sorunca var diyor, ya da kendisi gelip söylüyor” demesine rağmen anne ve babasına bırakın bir kere bile “çişim geldi” demeyi, biz sorunca “Hayır!!!” deyip bir dakika sonra ortalığı baraj gölüne çeviren iki buçuk yaşındaki oğlumun inadı… -o- Sen bilirsin Denizciğim. Haklısın. Şu koca dünyada, hükmedebildiğin şeylerin sayısının minik elinin parmakları …

Tuvalet eğitimine başladığımızı ilan ettiğim ve bu konuda yaptığım araştırmanın bulgularını paylaştığım yazının üzerinden neredeyse bir hafta geçti. Yer yer umutlanma ve başarı hissi, ama çoğunlukla hayal kırıklığı ve şaşkınlık ile dolu bir hafta… Bol çamaşır yıkamalı, oyuncakçıdaki kutulara bakarken “Bunlar neden ıslak ki?” diye sorduğumda “Oğlunuz çiş yaptı hanımefendi” cevabını aldığım zamanki gibi kızarmalı, parkta Deniz’in ayakkabısını bağlayan büyükbabasının gömleğini “ıslattığı” için gülmeli, zaten oğlumun peşinden koşturan babaanneye bir de çamaşır temizlettiğim için suçlu hissetmeli bir hafta…

Sonunda biz de başladık. “Hele bir yaz gelsin de, o zaman düşünürüz” dediğimiz tuvalet eğitimi işine okuldaki öğretmenimizin “Önümüzdeki hafta başlıyoruz, ona göre” şeklindeki yönlendirmesi ile biz de girdik. Birkaç gündür maaile 15-20 dakikada bir tuvalete taşınıyor, denk getirirsek sevinç çığlıkları atıyor, ama çoğunlukla ‘kaza eseri’ evin bilumum köşelerinde temizlik yapmak zorunda kalınca bunun yarattığı hayal kırıklığını Deniz’e belli etmemeye çalışarak “olur böyle vakalar” şeklinde geçiştirmeye çalışıyoruz. Gün içindeki gidişata göre bir “Yok, bu böyle olmayacak, henüz hazır değil galiba” diye umutsuzluğa kapılıyor, bir “Oldu bu iş!” diye seviniyoruz. Histerik durumdayız!